بی‌تو... بی‌تو انگار قهوه بی‌شکر است بی‌تو حتی خنده هم بی‌رنگ و بی‌اثر است بی‌تو خیابان سرد و طولانی‌ست مثل شعری که ته‌اش بی‌معنی‌ست و من هر روز با هزار اسم تو را صدا می‌زنم انگار که کاشتن باد در دل یک کویر بی‌آب تو آمده‌ای و حالا حتی سکوت هم پر از آواز است حتی غم هم یک جورش می‌شود با تو قشنگ و کوتاه نمی‌دانم چه جوری بگویم اما بودن تو یعنی آن لحظه که باران بی‌خبر از زمین روی برگها می‌رقصد و من نفس می‌کشم...

آرام من.. مرا در آغوش خود جای بده که من درحال کوچ کردنم : )

یادته بهم گفتی باید موقعیتش رو درک کنی؟ هوم، همیشه درک میکنم ؛ ) ولی متقابل چی؟ احساسات من درک نشه؟ باشه.. حداقل تلاش میکنم درک نشدن رو شخص دیگه ای تجربه نکنه..

ایندفعه مقصر من نبودم حتی ازم نپرسید حالت خوب بود یا نه این مدت آنلاین نشده بودی ثابت کرد برای هیچ بنی بشری اهمیت ندارم دیگه دلم نمی‌خواد کسی رو درک کنم چون کسی درکم نکرد : )

تا اطلاع ثانوی حرفی با هیچ شخصی ندارم. مهم نیست کی باشه.

ــ

ــ

ــ

اون خیلی مغروره.

جمله‌ی «کاشک دوستم داشت» خیلی درد داره.. کاشک دوستم داشت : )

هر لحظه که میرم بهش پیام بدم به حرفای اخرمون فکر میکنم : ) میبینم که واقعا من بی تقصیر بودم و آدم بده شدم.. میبینم حتی نپرسیده بود حالم خوبه یا نه با اینکه موقعیتم رو میدونست : ) اون خیلی غرور داره : )

آدمی که به خاطر کسی که دوسش داره غرورش رو از دست میده آدم ضعیفی نیست، شخصی که به خاطر غرورش از پوست داشتن کسی که دوسش داره دست می‌کشه ضعیفه.