با خودمان میگوییم عادت میکنیم
و با صراحت زیادی این جمله را تکرار میکنیم.
آن چیزی که هیچکس نمیپرسد این است که:
"به چه قیمتی عادت میکنیم؟!"
در قبرم هستم ؛
خوابیده به پهلوی راست ، گوش چسبانده ام به خاک ، منتظر شنیدن گام هایت . فاتحه فقط یک بهانه است !
من هنوز هم بعد از مرگ دوستت دارم ...
زمانی متوجه میشی که بزرگ شدی، که دیگه اهنگلی چاووشی رو با تموم پوست و استخون درک کنی و باهاش گریه کنی.