قدردان آدمای نازنازی ای هستم که باعث ساخته شدن شیرینیِ همه‌ی این خاطره ها ان :)

احساس آسودگی و بی‌مسئولیتیِ بعد از امتحان دادن رو با هیچ استراحتی عوض نمی‌کنم

دوستان وقتی نقص هاتون بیرون میزنه و دیده میشه ، از اینکه خودم نمیتونم به خوبی نقص هامو بپوشونم کمتر ناراحت میشم : )

ثبت دل‌انگیزترین و سازنده ترین خاطره‌ی پایانِ ۱۵ سالگیِ مریم :)

اگر معنایی برای زندگیش داره، از این دنیا ناامید و دیدگاهش نسبت به اون پوچه. در غیر این صورت، همگی درگیر زرق و برق های این جهانن، درگیر چیزهایی که برای خودشون موفقیت تعبیر کردن و درگیر چیزهایی که ارزششون بعد از مرگ نه در این جهان و نه در جهان باقی، باقی میمونه.

شاید این جهان چیزی بیشتر از معناها نباشه.

-امیدواری به چی؟ -به ناامیدیم از آدم ها.

کی وقت می‌کنم دوباره ۱۱ ساله باشم؟ دوباره بین طوفان کاغذ های تازه، خودم رو باد بسپارم؟...

احساس می‌کنم یه قوطی تیله‌ی شَک توی ذهنم دارم که هرازچندگاهی درش باز میشه و تیله هاش میریزه جلوی راهم؛ همه‌ش می‌ره زیر پام و با کله میخورم زمین.

از گوشی متنفرم،واقعا میگم.🙏🏻🚮