الان میتونم درک کنم که بعضی از امید ها و آرزو های آدم توی قلبش میمونن و خاک میخورن

الان میتونم درک کنم که فرصت ها از دست میرن و غم از دست رفتنشون توی دل آدم میمونه

الان میتونم درک کنم که نمیتونم به هررررچیزی که فکر میکنم برسم

الان میتونم درک کنم تا الان توی بعضی موضوعات فقط تحمل کردم و امید داشتم

و حالا اون امید مأیوس شده

یکی دو تا هم نیست

زیاده.

و این چیزی بود که این چند شب درک کردم.

اما آیا زندگی تموم شده؟ نه.

چه احساسی دارم؟ اینکه انگار چند تا برج قشنگ و بزرگ که تمام زندگیم احساس میکردم بخشی از منن، توی قفسه سینه‌م فرو ریخته باشن

آیا زندگی تموم میشه؟ نه.

آیا برای همیشه تلخ میشه؟ نه.