تا ظهر که خروج ما از مدینه اس شاید چند بار دیگر آمدم و سرم را کجکی گرفتم و از دور نگاهش کردم و قربانش رفتم.
اما از اینجا نزدیک تر نمیتوانم شد.
موقع خارج شدن قلبم میخواهد از سینه کنده شود و بدود سمت پیامبر.
دستم را میگذارم رویش و سلام میدهم که بماند.
تکه هایی اش ولی از لای انگشتانم رها میشوند و میروند.
حالا تکه های بیشتری از قلب کوچکم بیرون از سینه ام میتپند.
دل داده و بیچاره عقب عقب خداحافظی میکنم. هنوز نرفته سخت دلتنگش شده ام.
کی دوباره به پیامبرم، جانم، نفسم، تکه های جامانده ی قلبم برخواهم گشت ؟
دوشنبه ۱۵ خرداد ۱۴۰۲
https://eitaa.com/dimzan
