eitaa logo
کتابفروشیِ‌‌دِیزی‌مون
4.4هزار دنبال‌کننده
1.7هزار عکس
377 ویدیو
1 فایل
‹ بـنـام‌او › مـن پـَریـسـام، و اینجـا کتـاب‌فـروشـی‌منـه🫶🏻>> بـا خـوندن هـر داستـان تـو یِ دنـیای دیگـه سفـر کنیـد؛🪞🦢 ꒱ ارتباط‌با‌مـن: @moon_ad ꒱ رضایتِ‌قلـب‌ها: @rezayat_book ꒱ تبلــیغات: @tab_dizzymoon _ارسال‌ازتـهران📦
مشاهده در ایتا
دانلود
سپس نور از محلِ زخم‌هایمان وارد میشود .
_تو نمیتونی با دیدن دوتا عکس یاد یه کتاب بیفتی. +اون دوتا عکس:
امروز میخوام یه کتاب انگیزشی بهتون معرفی کنیم که با خوندنش: ¹اهمیت دلخوشی های کوچیک رو درک کنید|🖐🏻🌱 ²خودتون رو دوست داشته باشید|❤️‍🩹🫂 ³قدرداشته هاتونو بدونید|🫀🤍 ⁴اعتماد بنفس پیدامیکنید|💗🌝 ⁵متوجه می‌شید که هیچکس کامل نیست و هرکس مشکلاتی داره|🛵🍒
_شخصیت‌اصلی‌کتابمون:
"چه‌ژانری‌داره‌ونمره‌ی‌کتاب"
تیکه‌ای‌ازکتاب: 👇🏻 اولین خودبازبینی‌ام چه زمانی شروع شد؟ ایمیل‌هایم را زیرورو می‌کردم که به ایمیلی برخوردم مربوط به ده سال پیش. می‌گویند وقتی بیش از حد آسیب ببینیم به‌جای درمان زخم‌هایمان سعی می‌کنیم آن‌ها را فراموش کنیم. این اتفاق برای من هم افتاده بود، چون یادم نمی‌آمد در این ایمیل چه‌چیزی را توصیف کرده بودم.از زمان تولد مبتلا به اگزما بودم. در آن زمان اگزما مانند حالا رایج نبود . بنابراین دکترها تشخیص اشتباه می‌دادند و آن را یک خارش گذرا تلقی می‌کردند. سال‌ها طول کشید تا توانستند تشخیص درست دهند. چروک‌های کنار بازو و پاهایم و همچنین دور چشمانم معمولا در اثر خشکی قرمز بود. هرازگاهی همکلاسی‌هایم من را مسخره می‌کردند و می‌گفتند: «چرا پوستت این شکلیه؟ حال آدم رو بهم می‌زنی.» در دبیرستان من و دوستانم عضو یک گروه آنلاین بودیم. یک بار اعضای اصلی گروه که آن‌ها را نمی‌شناختم، بحثشان را به من اختصاص داده بودند و تحقیرم می‌کردند. تک‌تک جمله‌هایشان را به یاد ندارم اما حرف‌هایی شبیه این بود که: «صورتش نشون نمیده اما اندامش چاقه.» یا «بیشتر باید خودت رو بشوری، مخصوصا آرنج‌هات رو، چون سیاه و حال‌به‌هم‌زن شدن.» و از این قبیل حرف‌ها. از این‌که این‌گونه ظاهرم را قضاوت می‌کردند کارد به استخوانم رسیده بود.آن دوران از حافظه خودآگاهم پاک شد، اما از آنجا که عادت دارم هرشب آرنج‌هایم را بسابم و در طول روز هزاران بار در آینه به خودم نگاه کنم تا ببینم چیزی روی صورتم نباشد، نشان می‌دهد که خاطراتم در ضمیر ناخودآگاهم جا مانده است. همیشه نگرانم که در نظر دیگران چگونه به چشم می‌آیم. این خودبازبینی من را تا حدی رسانده است که صدای خودم را ضبط می‌کنم تا ببینم چگونه حرف زده‌ام. هیچ‌چیز بیشتر از این من را نمی‌ترساند که بفهمم وقتی رنج می‌کشم، کسی مسخره‌ام کند.
"می خواهم بمیرم ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم" کتاب پیش رو روایتی واقعی از زندگی نویسنده را در خود جای داده که برخلاف تصور و پیش‌بینی او با استقبالی کم‌نظیر روبه‌رو شده و به چندین زبان زنده‌ی دنیا ترجمه شده است. این اثر بازخوانی جلسات روان‌درمانی نویسنده برای درمان بیماری افسرده‌خویی یا اختلال افسردگی مداوم است که در آن فرد حالتی از افسردگی مدام و سبک را تجربه می‌کند. حالتی که به ویرانی نمی‌رسد اما احساس خوشحالی هم وجود ندارد و هم‌زمان دو حس ضدونقیض در وجود انسان جولان می‌دهد. بک سهی تجربه‌ای از احساسات درونی و جلسات درمانی خود را با دیگران به اشتراک گذاشته تا کسانی که همچون او حالت‌هایی این‌چنینی را تجربه می‌کنند دریابند که در دنیا تنها نیستند، دریابند که افراد بسیاری همانند آن‌ها از درون رنج می‌کشند اما در ظاهر خوشحال به نظر می‌آیند. او قسمت تاریک درونش را همچون قسمت روشن آن به تماشا گذاشته و این فرصت را به خواننده داده تا با او در جلساتش شرکت کند و از آنچه بین او و روان‌پزشکش رخ داده آگاه شود. متن کامل|🌝🎀 انتشارات:نشرآبیژ|🌔🌷 نویسنده:بک‌سوهی|🌿🤍 ژانر:انگیزشی،روانشناسی|🪐✨ تعدادصفحات:۱۴۲|🦋🩰 قیمت‌قبل‌ازتخفیف:۱۸۵/٠٠٠تومان قیمت‌بعدازتخفیف:۷۹/٠٠٠تومان برای‌داشتنش‌من‌اینجام:|🕊✨ @moon_ad اتمام موجودی https://eitaa.com/joinchat/2063532783C8478db537b
دیروزارسال‌شدوامروز‌به‌دستشون‌رسید:))✨🤍