همونطور که میشه حدس زد ما هم مثل مادرامون بهترین دوست همدیگه بودیم با این تفاوت که دنیا روز به روز از هم دورترمون میکرد تا اینکه وقتی وارد دبیرستان شدیم کاملا از همدیگه جدا بودیم و صرفا آشنا حساب میشدیم. . .

داستان من و فینی درعین جدا بودن انگار یکی بود با ورود به دبیرستان من از دوستای قبلیم جدا شدم و سیلوی جای من رو گرفت. اون جای من رو توی زندگی فینی هم گرفت و الان بهترین دوستش حساب میشد. . .

من زمان خوبی رو با دوستام میگذروندم دوست داشتن زیادی رو نسبت به جیمی احساس میکردم اما انگار یه چیزی سر جاش نبود چیزی که توی رویاهام با بودن فینی کنارم درست میشد!

تمام فاصله ای که بین من و فینی بود اون هنوز آدم امنی بود. آدمی که وقتی غمگین بودم وقتی از دعواها و نبودن های پدرم پر از بغض بودم آرومم میکرد. انگار هیچ کس جز خودش این توانایی رو نداشت. .

در عین حال بودن با جیمی پر از هیجان بود. پر از احساسات زیبا... ما سال نو رو کنار هم جشن گرفتیم کنار بقیه دوستامون در حالی که فینی و سیلوی و هم گروهی هاش توی حیاط بغل ما در حال جشن گرفتن بودن و بهم دیگه خیره شده بودیم. . .‼️

فینی شبیه عضو جدانشدنی زندگیم بود و هر حسی که مربوط به اون بود هم من رو رها نمیکرد. هرچی میخواستم فرار کنم بیشتر نزدیک میشدم. توی تمام لحظاتم با همه ی آدمای دیگه حضور داشت و این من رو بهم میریخت. . .

داستان ما جدا ولی در کنار هم در حال ادامه دار شده بود تا اینکه اون شب اون اتفاق لعنتی افتاد. اون تصادفی که زندگی هممون رو به هزار تیکه تبدیل کرد!

اما چه اتفاقی افتاد که اون شب فینی تصادف کرد؟ سیلوی که کنارش بود نقشش چی بود؟ چرا نتونست ماشین روکنترل کنه؟ "اگر من باهاش بودم این اتفاق میفتاد؟"

چی میشد اگه من و فینی با همدیگه بودیم؟ داستان ما چطور پیش می رفت؟ اون شب بارونی چه اتفاقی افتاد؟ داستان ماکجا تموم میشد؟ اون تصادف پایان همه چیز بود؟