روح من باتو سفر کردو به من بازنگشت منم و معجزه‌ی بی تو نفس داشتنم♡ @dobeit | دو بیت شعر

چشم تو طلسم جاودانست یا #فتنه ی آخرالزمانست @dobeit | دو بیت شعر

#فتنه انگیزی و خون ریزی و خلقی نگرانت که چه شیرین حرکاتی و چه مطبوع کلامی @dobeit | دو بیت شعر

در حلقه وجود که گرداب #فتنه است جز چشم یار فتنه گری یافتی بگو @dobeit | دو بیت شعر

همه از فتنه ایام ز پا افتادند #فتنه چشم سیاهش پی ایام افتاد @dobeit | دو بیت شعر

جایی اگر نبود خدا را صدا کنید باب‌الجواد و سایۀ ایوان طلا که هست __________________ پرسیدند: فرق کریم با جواد در چیست؟ فرمودند: از شخص کریم همینکه درخواست کنید به شما عنایت می‌کند ولی «جواد» خود به دنبال سائل می‌گردد تا به او عطا کند... @dobeit | دو بیت شعر

هر چند خلقی عاشق آلِ‌علی اند از آلِ حیدر دلبری، کارِ جواد است❤️ #موسی_علیمرادی میلاد باسعادت حضرت جوادالائمه مبارک🌺 @dobeit | دو بیت شعر

مبتلایم کرده‌ای،درمان نمی‌خواهم که عشق بی‌گمان شیرین‌ترین بیماری دوران ماست @dobeit | دو بیت شعر

منِ سرمازده را گرم در آغوش بگیر به هوای بغلت بود که سرما خوردم @dobeit | دو بیت شعر

رفت حاجی به طواف حرم و باز آمد ما به قربان تو رفتیم و همان‌جا ماندیم #حضرت_علی #روز_پدر @dobeit | دو بیت شعر

پدر یعنی تپش در قلب خانه پدر یعنی تسلط بر زمانه پدر احساس خوب تکیه بر کوه پدر یعنی تسلی وقت اندوه پدر یعنی ز من نام و نشانه پدر یعنی فدای اهل خانه پدر یعنی غرور و مستی من پدر تمام هستی من پدر لطف خدا بر آدمیزاد پدر کانون مهر و عشق وامداد پدر مشکل گشای خانواده پدر یک قهرمان فوق العاده پدر سرخ میکند صورت به سیلی رخ فرزند نگردد زرد و نیلی پدر لطف خدا روی زمین است همیشه لایق صد آفرین است… @dobeit | دو بیت شعر

#فقط‌حیدر‌امیرالمومنین‌است اگر بیرون کند از بیشه‌ی تمکین خود سر را به لرزش آورد ارکان أرض و چرخ أخضر را به ظاهر، تا بلی گفتیم، نفس از پرده بیرون شد پسندیدم علی را تا پسندیدم پیمبر را مراعات نظیر ذوالفقار از موج کوثر کن میاور با فرات و نیل یکجا تیغ حیدر را اگر نازک کند روز قیامت پشت پلک خویش نمی‌بیند بهشت آن روز حتی روی قنبر را ز فیضش لال، خط نامه را بر کور می خواند ز لطفش کور دارد رهنمایی مردم کر را کتابی هست اگر، شرحی است بر آن متن گیسویت خدا بهر تماشای تو میزان کرد محشر را بدان بازو کدامین طعمه را پاس ادب دارم که جاه باز بستی از کرم بال کبوتر را شرافت داشت دست بولهب بر پلّه‌ی شأنش مشرّف گر نمی‌فرمود با پادوش منبر را فقیهان را به زین اسب کرسی شجاعت داشت اگر می‌بست هنگام قتال آن شیر نر، سر را ز قدرت می‌کِشد از نیستی ها کرّه‌ی هستی مقدر می‌کند بر نیستی امر مقدر را حدیث روی آتشناک تو با خاک زایل نیست به دوشم می‌کشم بعد از وفاتم نیز ساغر را ز چین تا روم اگر دیبای خوبان موج خیز افتد نخواهم داد از کف دامن اولاد حیدر را عیالات خدا را تهمت همسنگی از کفر است مبندی بر زنانش غیر زهرا شأن همسر را #محمد‌سهرابی @dobeit | دو بیت شعر