لقمان حکیم گوید: روزی در کنار کشتزاری از گندم ایستاده بودم؛ |🌾|خوشه هایی از گندم از روی تکبر سربرافراشته و خوشه های دیگری از روی تواضع سر به زیر برده بودند،✨ نظرم را به سوی خود جلب نمود و هنگامی که انها را لمس کردم خوشه های سربر افراشته را خالی و خوشه های سر به زیر را پر از دانه های گندم یافتم … با خود گفتم در کشتزار زندگی نیز چه بسیارند سرهایی که بالا رفته اند اما در حقیقت خالی اند:)

خسته از سردرد های ناتموم

میگفت :شهدا خبر دارن که با تیپشون مخ میزنید؟!🙂💭 به‌خودت‌بیا‌رفیق(:

و کسی که آسمانها را بدون ستون برافراشت قادر است تمام بارهایی را که به قلب شما سنگینی میکند؛از دوش شما بردارد:))))

فرشتگان از خداوند پرسیدند: خدایا تو که بشر را آنقدر دوست داری!! چرا غم را آفریدی ؟؟؟ خداوندفرمود : غم را به خاطر خودم آفریدم ! چون این مخلوق من تاغمگین نباشد به يادخالقش نمى افتد :))) ‎‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‎‌‌‌‌‌‌ ‎‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‎‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‎‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‎‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‎‌‌‌‌‌ ‎‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‎‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‎‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌ ‎‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‎

خدایا ؛ مرا در قلب کسی سنگین قرار نده ؛ و از هرکسی ك آرزوی دور بودنم را دارد دورم بگردان . . حتی اگر آن شخص در قلبم بسیار عزیز باشد 🙃🙂

خدا یاری کند قلبی را که در آرزوی چیزی ست که تقدیرش نیست :)

این چه قشنگ بود

برای اینکه بتوانم این زندگی را دو قدم پیش ببرم باید دست‌کم ده‌نفر باشم اما من سه نفر بیشتر نیستم یکی که دوستت دارد یکی که رفته کمک بیاورد و دیگری که زیر دست‌وپا مانده‌است

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی عمریست پشیمان زِ پشیمانی خویشم ! سید علی خامنه ای.