پس از تو آنچه سپید است گیسوی حسن است پس از تو آنچه سیاه است روزگار علیست

مادرجان! بی‌خانمان می‌شدیم اگر آن روزها خانه‌داری نمیکردی! خانه‌ای که در وسط حوادث با میدان‌داری‌ات، کارخانه‌ی انسان سازی شد! با یک دست دستاس خانه و با دست دیگر تقدیر عالم را می‌چرخاندی از جهنم به سمت بهشت. اصلا پایه‌ی بهشتی شدن همه از مادر شروع می‌شود، بی‌سبب نیست که فرمود: بهشت زیر پای مادران است... و شاه‌بیتِ جهادت، پاسبانی از بیتِ علی بود، بیتی که شاه‌بیتِ ولایتمداری بود. سلام بر اهل آن بیت که زمین بدون آنها ظلمتکده‌ی وحشت بود و سلام بر تو مادر آب و آیینه، نورِ هستی، سلام بر تو ای: مادرِ خانه‌دارِ بیتِ علی...

:)

تلخی عشق از تظاهر های شیرین بهتر است سیلی مادر کجا و بوسهٔ نامادری ...

و صبر اوج احترام به حکمت خداست

تو جسم و جان منی ، بین قبر خوابیدی و این مزار ، مزار تو نه، مزار علیست

روضه‌ بیش از این نمی گویم ؛ ولی نجار‌ شهر کاش می کوبید یک مسمار کوچک تر به در💔

💔

شیرین ترین روزای زندگیمو ازم گرفتن خدا شریکِ خوبِ بندگیمو ازم گرفتن 💔

نبضت اگر چه فاطمه جان کُند می زند ، جدی نگیر بغض مرا ، خوب می شوی . کافور و سدر دست علی می دهی چرا ؟ عطرخوش بهشت خدا خوب می شوی . حرف مرا دو تا نکنی پیش بچه ها ! من قول داده ام که شما خوب می شوی . [ اجل وفاتی ] تو غرور مرا شکست ، در شهر گفته ام همه جا خوب می شوی . گفتم که کار می دهد این زخم دست ما ، گفتی که بی طبیب و دوا خوب می شوی . مویت اگر چه سوخت ، عروس منی هنوز ، افتاده‌ای به گریه چرا ؟ خوب می شوی . غصه نخور جواب سلامم نمی دهند ، با غربتم کنار بیا خوب می شوی . کمتر بگو حسین ، صدایت گرفته است ، ای روضه خوان خانه ی ما خوب می شوی .

گل طاق فشار در و دیوار ندارد....‌‌ دیوار به در گفت مبادا که شوی باز این سینه دگر طاقت مسمار ندارد💔