ولی رفت💔😶 یادش بخیر وقتی شهید رئیسی گفتن هیچ قطعی برقی در تابستون نداشتیم همه مسخره شون کردن که مگه دستاوردِ حالا دیدین دستاورد بود 🙂😂

به عکسای اربعین نگاه میکنم و فقط خودم می‌دونم که چقدر لبخندام واقعی بودن... خودم می‌دونم که تنها جایی بود که من عمیقا و از ته دل خوشحال بودم ....

یه عکسمون با معصومه رو خیلی می‌خوام نرگس و معصومه ی واقعی رو اونجا میبینم فقط :) کاش زمان همون جا متوقف میشد ...

رو پام خوابش برده بود و من خیره شده بودم به ضریح سرداب بابا علی و داشتم به این فکر میکردم که چقدر قرارِ حسرت بخورم به حال الآنم چقدر قرارِ دلم برای این سرما و این سنگا و در و دیوارا و زائرا و خادما تنگ بشه... به اینکه چقدر شبیه رویاس برام انگار که اصلا تو این دنیا نیستم به اینکه دو روز کمِ بهت گفته بودم که کمِ :)

بهترین روزهای عمرم بود :))))

در حرم بودیم و از او حرم میخواستیم :)

تا زمانی که علی هست چه حاجت به کسی شکر حق هست به سر سایه‌ی بابای نجف شبیر نجفی

نشستـه کنجِ خیابـانِ‌کربـلاء دلِ‌مـن، چه‌خاطراتِ‌قشنگـی ازآن‌محل دارد..

گاهی عاطفه‏‌ای از خارج بر روح انسان حکومت می‌کند که افراد با یکدیگر متحد می‌شوند، واقعاً همروح می‌شوند. این عاطفه گاهی عواطف به اصطلاح ملی است مثل هم‌وطنی، هم‌زبانی، هم‌نژادی که تا اندازه‌ای روحیه‌‏ها را با یکدیگر یکی می‌کند ولی نه خیلی زیاد. آن عاملی که واقعاً افراد را هم‌روح می‌کند ایمان الهی است. هرگز تاریخ جهان اتحادی را که در میان هم‌دینها و هم‏‌ایمانها بوده است در میان گروههای دیگر نشان نداده است که اصلًا خودشان را یکی ببینند. در یکی از غزوات صدر اسلام است، گویا در مؤته است، مورخین نوشته‌اند بعد از خاتمه جنگ کسی در میان مجروحین سیر می‌کرد که اگر می‌تواند مجروحین را نجات بدهد. به یک مردی رسید در حالی که سخت تشنه‌ بود. یک کاسه آب پیدا کرد. وقتی رفت به او بدهد، او اشاره کرد به رفیق مجروحش که به او بده. رفت سراغ او. او نیز اشاره کرد به رفیق مجروح دیگری و گفت به او بده (و بعضی تا نُه نفر نوشته‌اند). رفت سراغ سومی، دید مرده. آمد سراغ دومی دید او هم مرده. آمد سراغ اولی دید او هم مرده است. این مقدار هم‌دلی در جایی است که انسان واقعاً درد دیگری را درد خودش احساس کند. 📚آشنایی با قرآن، ج۳، ص۱۶۹ #هایلایت