بسوزد ريشۀ كسانى كه... بسوزد ريشۀ كسانى كه مى‌گويند مذهب آمده تا به انسان قناعت بدهد، درحالى‌كه همۀ انبياء آمده‌اند تا به انسان بگويند كه به دنيا كه هيچ، حتى به بهشت هم قانع نشود!... همۀ انبياء الهى آمدند و ما را صدا زدند، فرياد زدند، شمشير زدند، زمين‌گير و زندانى شدند و فرقشان شكافته شد كه به كم‌ها قانع نشويد! اين دنيا كم است، آدمى براى زندگى هفتاد سال نيست، امّا ما دعوت آنها را نديده و فرياد آنها را نشنيده گرفتيم؛ چرا كه زمين‌گير و به دنياى كم قانع شده‌ايم... ما خيلى قانعيم. خيلى بى‌خبريم. نمى‌دانيم چقدر امكان تقسيم كرده‌اند، درحالى‌كه توبره‌هاى ما خالى است و فردا هم طلبكاريم! انسان با اين امكاناتى كه دارد، بايد محاسبه كند كه مى‌خواهد كجا برود؟ در حالى كه ما با امكانات خود، هيچ كارى نكرده‌ايم و دستمان خالى است... من منتظرم تا همۀ عوالم برايم قدم بردارند و همه برده وغلام من باشند، در حالى كه خودم گامى برنداشته‌ام.اين چه توقعى است كه بايد زمين و آسمان برايم بدوند؟! مگر خودم چه كرده‌ام‌؟! براى چه كسى دويده‌ام‌؟! 📄 برشی از کتاب 📚 اخبات #هایلایت

_ما پُشتِمان ضعيف تر از آن بود که تو بار فراق و دوریِ خود را بر آن نِهی.‌.‌

✅ این تنها وصیتنامه معلم شهید حسین بابری هست ،که مدت کوتاهی قبل از شهادت به پدر خود تقدیم کرده است . ‌@Twitter_eita [عضویت]

شهید، شهید میشود ما معمولی‌ها هم میمیریم..

طرز تفکرش قراره بچه هاتو بزرگ کنه نه چهره و هیکلش #هم_مسیر

از من بپرس : کیف حالک؟ بعد مرا از شر دنیا زیر عبایت پنهان کن و بگو خودم خبر دارم ...

دین دار آن است که در کشاکش بلا دین دار بماند و گرنه در هنگام راحت و فراغت و صلح و سلم چه بسیارند اهل دین ... _آقا سید مرتضی🌱

خدایا! به که واگذارم می کنی؟ به سوی که می فرستی ام؟ به سوی آشنایان و نزدیکان تا از من ببُّرند و روی بگردانند؟ یا به سوی غریبگان، تا گره در ابرو بیفکنند و مرا از خویش برانند؟ یا به سوی آنان که، ضعف مرا می خواهند وخواری ام را طلب می کنند؟ من به سوی دیگران دست دراز کنم؟! در حالی که خدای من تویی و تویی کارسازِمن. من شِکوه از غربت و تنهایی و دوری ام را به دامن تو می ریزم و در آستان تو می گریم و شکایتم را به درگاه تو می آورم. پس خشمت را بر من فرو مریز که ترسِ من، تنها از خشم توست و از هیچکس دیگری جز تو نیست. #دلبری💌

تو مسیر پیاده روی آخراش وحشتناک حالم بد بود هر دو سه تا عمود مجبور میشدم بشینم طفلک سهیلا و معصومه خودشونم خسته بودن باید حواسشون به منم می‌بود اینجا نشستیم یکم بعد بنده کوله مو گذاشتم همونجا بلند شدم و تند داشتم میرفتم و خوشحال بودم که عععع استراحت کردم چه راحت تر الان میتونم برم ... نگو کیفِ سنگین رو یادگاری گذاشتم برای دوستان عراقی واسه همین راحت تر راه میرم ...... یادش بخیرررررر😄

_دلم تنگه :) نذاری نوکرِ تو بی‌سعادت شه.. نذاری دوری از حرم یه عادت شه. .‌ .

چیستم؟! خاطره زخم فراموش شده لب اگر باز کنم با تو سخن ها دارم - فاضل نظری