چه قشنگ میفرمایند آقای ابتهاج من چه گویم که کسی را به سخن حاجت نیست خفتگان را به سحرخوانی من حاجت نیست این شب آویختگان را چه ثمر مژدهٔ صبح مرده را عربدهٔ خواب شکن حاجت نیست ای صبا مگذر از اینجا که در این دوزخِ روح خاک ما را به گل و سرو و سمن حاجت نیست در بهاری که بر او چشم خزان می‌گرید به غزل خوانی مرغان چمن حاجت نیست لاله را بس بود این پیرهن غرقه به خون که شهیدان بلا را به کفن حاجت نیست قصه پیداست ز خاکستر خاموشی ما خرمنِ سوختگان را به سخن حاجت نیست سایه جان! مهر وطن کار وفاداران است بادساران هوا را به وطن حاجت نیست

وَإِنِّي لَا أَمْلِكُ شَيْئًا ثَمِينًا سِوَى أُمِّي... «چیزی گرانبها، جز مادرم ندارم...»

اوج حسرت رو وقتی درک کردم که برای خوشحال کردنت فاتحه خوندم ... قبلا از دیدنم خوشحال می‌شدی .... داغِ بر دل نشسته ...

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم که در طریقت ما کافریست رنجیدن به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ که دست زهدفروشان خطاست بوسیدن _حافظ

با خود به دوش می کشمت هر کجای شهر ای رنج آشکار ،که پنهانی از همه ...

نمی‌داند دلِ تنها میان جمع هم تنهاست مرا افکنده در تنگی که نام دیگرش دریاست ...

﷽| شهید بهشتی: خودکم‌بینی و ضعف نفس در برابر قدرت‌های بزرگ و حتی کشورهای پیشرفته و افکار و عادات و مکاتب آنان، توان فکری آدمی را می‌گیرد و آن‌چنان شخص را فریفته و مجذوب می‌کند که از خود نمی‌اندیشد، با چشم دیگران می‌بیند و با گوش دیگران می‌شنود و با مغز آنان فکر می‌کند. 📚درس‌گفتارهای فلسفه دین، ص۲۶۳ #پلاک #هایلایت

. مادامی که شدت آتش کم و کیف اضطرارمان را با تو تنطیم می‌کند، وضعمان همین است... _أين‌صاحبنا..💔

دل مسوزان که ز هر دل به‌ خدا راهی هست هر که را هیچ به‌ کف نیست به دل آهی هست ....

احوالاتم مثل هوای بهاره....

خدایا شکرت

قصور عقل کجا و قیاس قامت عشق تو هر قبا که بدوزی به قدّ ادراک است