احوالاتم مثل هوای بهاره....

خدایا شکرت

قصور عقل کجا و قیاس قامت عشق تو هر قبا که بدوزی به قدّ ادراک است

ماییم و شب تار و دل تنگ و دگر هیچ ! در بند غمیم و صنما، میل سخن نیست.

- بود و نبود عشق تفاوت نمی‌کند ؛ دل‌ را‌ برای تنگ شدن آفریده اند ...

بغض کردیم و حسودانِ جهان شاد شدند دلمان تنگ شد و قافیه‌ها ریخت به‌هم....

در نگاه‌ِ خلق از دیوانگان کم نیستم فکر زخمی دیگرم ، دنبال مرهم نیستم ظاهرم چون بید مجنون است و باطن مثل سرو از تواضع سر به زیر انداختم ، خم نیستم لطف خورشید است اگر از ماه نوری می‌رسد آنچه فهمیدی غلط بود ؛ آنچه هستم ، نیستم شیشه ای نازک دلم اما بدان ای سنگدل خورد شد هرکس که می‌پنداشت محکم نیستم جامِ زَهرت را بیاور ، من برای زندگی بیش از این چیزی که می‌بینی مصمم نیستم

پرسید از سوگ چه به دست آوردی ؟! گفتم : حالا معنی تمام شعرهای غمگین جهان را با استخوانم می‌فهمم :))