مادربود؛ سریع‌میفهمیدازصدای‌هلهله‌و تکبیردشمن،به‌خودش‌میگفت؛ خدایااین‌کم‌رازمن‌قبول‌کن؛ سن‌ نرسید‌شمشیروزره‌داشته‌باشد...

دلش‌ارام‌نمیشد..، باخودش‌زمزمه‌میکردبروم‌یانروم، وآن‌طرف‌خیمه‌گاه‌هم‌همین‌تردید به‌جان‌حسین‌افتاده‌بود... رباب‌زمزمه‌میکرد؛ نکندبروم‌وشرمنده‌شود! خدانکند!رباب‌بمیردحسین‌شرمنده‌نشود(: نکندنروم‌وبی‌احترامی‌باشد، من‌محرمش‌هستم‌من‌ارامش‌نکنم چه‌کسی‌میتواند؟!...

تصمیمش‌راگرفت، لبه‌های‌خیمه‌راکنارزدوبیرون‌رفت؛ حسین‌روی‌دیدنش‌رانداشت‌رو برگرداندوسرش‌رابه‌زیر‌انداخت... توان‌دیدن‌چشمان‌رباب‌رانداشت، اخرین‌بارقبل‌ازرفتن‌چشمان‌رباب به‌علی‌دوخته‌بودوبه‌حسین!

یعنی‌حسین،علی‌رااول‌به‌خدا وبعدبه‌تومیسپارم.... حسین‌این‌بارنتوانسته‌بود امانت‌داری‌کند؛ رباب‌حال‌روزحسین‌راکه دیدقدم‌هایش‌راسرعت‌بخشید...

اباعبدالله!اقا‌جانم! پدرومادرم‌به‌فدایت؛ اقاببخش‌ربابت‌را علی‌اکبرت‌که‌شهیدشد دورت‌شلوغ‌شدنشد‌بیایم، اقا‌شهادت‌علی‌اکبرت‌را تسلیت‌میگویم....

_رباب! نگواین‌حرف‌رامراشرمنده‌تر نکن‌رباب،علی‌اصغرت...

آقااین‌حرفاراکناربگذار خودت‌خوبی؟...(: علی‌اصغرفدای‌سرت، جانم‌به‌فدایت‌چرادستت‌خونیس؟ زخمی‌شده‌ای؟

تکه‌ای‌ازچادرش‌راپاره‌میکند، وبه‌دست‌حسین‌میبنددوزیرلب زمزمه‌میکند؛ اشکال‌نداردقراراست به‌غارت‌برود،اشکال‌ندارد...

وحسین‌دل‌شکسته‌تربه‌پشت خیمه‌میرود،جگرگوشه‌اش‌راکنارش میگذاردوبادست‌شروع‌به ک‌کندن گودالی‌میکند...

ولی‌دل‌شکسته‌رباب‌ندامیدهد؛ ای‌کاش‌حداقل‌میگذاشت‌برای اخرین‌بارعلی‌راببینم... پسرم‌تازه‌دندان‌دراورده‌بود:)...

زینب‌ازدور‌نظاره‌گرامد‌نزدیک، رباب... چه‌شده‌است‌عروس‌مادرم،؟ ... خودش‌مادربودمیفهمیددرد رباب‌را.... ارام‌حسین‌راصدازد وباچشم‌اشاره‌ای‌به‌رباب‌کرد... هردونزدیک‌ترامدندوانچه‌شد که‌نباید..

بلندای‌تیروگلوی‌علی... مادربه‌قربان‌پسر گفتم‌به‌تواب‌دهند باخون‌سیراب‌شدی...(: