ای‌عصایِ‌پیریِ‌بابابلندشو ازجابخاطرِدل‌لیـلابلندشو، تادرکنارپیکرتوجان‌نداده‌ام آرامِ‌جـانم‌ازدلِ‌صحرابلندشو:)

همچین‌که‌اومدگفت:بابااجازه‌بده‌برم‌میدان؛ فرمود:بروعلی‌جـانم‌اماقبل‌رفتنت‌بروتوخیمه باخواهرات‌وداع‌کن..

اومدتوخیمه‌زینب خواهراش‌دورشُ‌گرفتندهی‌میگه‌عمه‌قربونت بره‌مواظب‌خودت‌باش‌عزیزدلم.. خواهراش‌دورشوگرفتند،سکینه‌میگه: مراقب‌خودت‌باش‌داداش‌جـان(:

یه‌دخترِسه‌ساله‌میگه:داداش‌نکنه‌ماروتواین بیابون‌تنهابزاری؛

آماده‌شداززیرقرآن‌ردش‌کردن،همچین‌که‌سوار شداومدبره‌یهودیدن‌اباعبدالله‌صدازد:پسرم صبرکن؛فرمود:بله‌بابا،گفت:حالاکه‌داری‌میری پیاده‌شوچندقدم‌جلویِ‌من‌راه‌بروخوب‌قد وبالاتُ‌ببینم،بوی‌دلِ‌سوخته‌ای‌میاد؛ امشب‌چه‌خبره؟!کربلایی‌ها،علی‌اکبررفت‌میدان..'

تانظربرقدوبالای‌رسایت‌کردم، سوختم‌ازدل‌پردرد،دعایت‌کردم..

جنگ‌نمایانی‌کردجیگرش‌داره‌میسوزه، برگشت‌جلویِ‌خیمه‌صدازدباباجیگرم‌داره‌میسوزه ابی‌عبدالله‌زبان‌رودهان‌علی‌گذاشت،یعنی‌بابا توتشنه‌ای‌من‌ازتوتشنه‌ترم،‌دوباره‌رفت‌تودلِ میدون‌زد،باهمه‌فرق‌میکنه‌علی‌اکبـر(:

دیدن‌دیگه‌نمیتونن‌حریفش‌بشن‌مثل‌باباش حسیـن،مثل‌پدربزرگش‌علـی،مثل‌عموش امام‌حسـن،زدتودلِ‌دشمن‌همونجاکوچه‌باز کردند..

همچین‌که‌زدتودلِ‌دشمن،‌یه‌نانجیبی‌شمشیر به‌فرقش‌زد،یکی‌نیزه‌به‌پهلوش‌زد،این‌اسب جنگ‌دیده‌است‌تعلیم‌دیده‌است،میدونه وقتی‌سواردستشُ‌دورگردن‌بندازه‌یعنی بایدبرگرده‌به‌سمت‌خیمه‌ها،همچیـن‌که دستشوانداختددورگردن‌عقاب،خون‌از سَرِعلی‌ریخت‌جلوچشم‌اسبُ‌گرفت؛

عوض‌اینکه‌بره‌سمت‌خیمه‌ها،رفت‌تودلِ‌دشمن، یه‌وقت‌حسین‌نگاه‌کرددیدشمشیرابالامیاد.. هی‌میگفت:وای‌پسـرم..ازخیمه‌میگن‌ابی‌عبدالله چنان‌دویدهی‌میخوردزمین‌بلندمیشد،هی میگفت‌ولدی..وقتی‌اومدکنارعلی،‌دیدعلی داره‌پاهاشوروخاکامیکشه:)

سوالِ‌من‌اینه‌علی‌اکبـر قطعه‌به‌قطعه‌شدتنش‌چجوری! سوالِ‌من‌اینه‌چطورشهیدشد که‌تاحسین‌رسیدناامیدشد؛

میمیرم‌ازهمین‌حالت،‌اربابمون‌ُببین تاجسم‌اکبرش‌بازانوهاش‌هی‌میخوره‌زمین بلنده‌هق‌هقش،میمیرم‌ازهمین‌ یه‌داغ‌تودلِ‌حسین‌نهفته به‌هیشکی‌حتی‌خواهرش‌نگفته، هرعضوی‌روبرمیداره‌می‌بوسه یه‌عضودیگه‌رویِ‌زمین‌میوفته:)!