فرق بین یک دوست واقعی و یک آشنا -یا فرد معمولی- در این است که یک دوست، موقعی که «وقتش است» حاضر است؛ ولی سایرین اعم از آشنایان فقط موقعی که «وقت دارند» حاضرند!
راستش مدت هاست که از فکرکردن به آرزوهای بزرگ منصرف شده ام، چیز های ساده ای میخواهم، خانه ای دنج و چوبی، آرامش شب، صدای باران، چای، تو در آغوشم و کتاب هایم.
و قسم میخورم در تمام زندگیات هیچکس را پیدا نمیکنی که حتی کمی شبیه به من، دوستت داشته باشد؛ و همین برای یک عمر پشیمانیات کافی است.
غمگین بودن که فقط اشکریختن نیست عزیزِ من، غم گاهی به شکل ساکت شدن ناگهانی میان خنده و شادی در جمع دوستانت به سراغت میآید.
اینجا تمام آن حرف هایی است که هیچ وقت بیان نمیشود، جایی در گوشه ای میماند و احساساتی را شکل میدهد که هیچ وقت ابراز نمیشود.
وقتی عشق واقعی باشه اشتباهات هیچوقت احساسات رو عوض نمیکنن، مغز عصبانی میشه اما قلب هنوز اهمیت میده.
اینو یه جا بنویس، پین کن، نوت بردار یا هرچی نمیدونم؛ ولی همیشه یادت باشه به قول عباس معروفی:
«آدمی که همیشه هست، دیگر دیده نمیشود.»