آه! جز آینهای کهنه مرا همدم نیست
پیش چشمان خودت اشک بریزی کم نیست
یک خود آزاری زیباست که من تنهایم
لذتی هست در این زخم که در مرهم نیست
اشتیاقی به گشوده شدن این گره نیست
ور نه تنهایی من که گرهاش محکم نیست
من از این فاصلهها هیچ ندارم گلهای
هرچه تقدیر نوشتهست بیفتد؛ غم نیست
لذتی نیست اگر درد نباشد قبلش
لذتی بیشتر از شور پس از ماتم نیست
بیسبب درد که هم قافیه با مرد نشد
آدم بیغم و بیدرد دگر آدم نیست
تو نبین ساکت و آرام نشستم کنجی
حرف ناگفته زیاد است ولی محرم نیست
-محمدتقی سیدی