داشتم دیوانه میشدم. صدای درون سرم رهایم نمیکرد:«به او بگو! او باید بداند تو چه احساسی داری.» در دلم گفتم:«اما اگر بگویم و جوابی نشنوم چه؟ یا حتی بدتر از آن؛ شاید جوابی را بشنوم که از شنیدنش هراس دارم.» صدا جواب داد:«شجاع باش ویکتور! مگر آدم چند بار در زندگی این حس را دارد؟ آن هم انقدر عمیق و غیرقابل انکار.» گفتم:«درست است که باید شجاع باشم؛ اما اگر بگویم و احساساتم را ندید بگیرد؟ ولی اگر هم نگویم، میترسم حسرتش با من بماند و پشیمان شوم.»
صدا گفت:«از چه میترسی؟ از بیان احساست؟ مگر این حس شروعش دست خودت بوده که حالا بیانش انقدر آزارت میدهد؟ اگر نگویی، فرصت شنیدن جواب را از دست میدهی. هرچند اگر جوابی تلخ باشد؛ یا حتی سکوت.»
تردید را کنار گذاشتم. صدا راست میگرفت. مگر تمام عمر چند سال است که در طولش بیان سادهترین چیزها را هم از خود دریغ کنیم؟
چندین بار جملهای که میخواستم بگویم را تمرین کردم. میترسیدم تپق بزنم یا از کلمات اشتباهی استفاده کنم. داشتم منصرف میشدم که صدا گفت:«ویکتور! مرگ یکبار، شیون هم یکبار. انقدر دلدل نکن.»
تمام توانم را در صدایم ریختم. دستم را بالا بردم و گفتم:«اجازه خانم! میشه برم دستشویی؟»
نه راهی به رویا میرسد
نه رویایی به راه
بر میگردم
به رنگهای رفته دنیا
به موهای مادرم
پیش از آنکه پدر ببافدش
به خاک
پیش از آن که تو در آن به خواب روی
و آن کتاب کوچک غمگین
– پیامبر شدن در جزیره متروک-
از هم
به هم گریختهایم
از خاک
به زیر خاک
و انگار تمام جادهها را
با پرگار کشیده است
و انگار مرگ نقطهای است
که به پایان تمام جملهها میآید
و آن پرنده کوچک
که رویای من و تو بود
در دهانش برگی گذاشتهاند
تا سکوت کند
از شب به شب گریختهایم
دستهایت را به تاریکی فرو ببر
و هر چه را که لمس کردی
باور کن
-گروس عبدالملکیان