الگوی چندمرحله‌ای فشار غرب و بازتعریف راهبرد بقای مقاومت ایران بخش دوم. سعید اشیری در یادداشت پیشین درباره‌ی مراحل یک جنگ بزرگ فرسایشی علیه جبهه‌ی مقاومت با مرکزیت ایران، سخن گفتیم. ظرفیت‌های ایران برای مقاومت و پیروزی ▫️بعثت دوباره‌ی جامعه‌ی ایرانی. شهادت رهبر عزیز ایران، خون‌ها را به جوش و خروش آورد و فطرت‌ها را برانگیخت؛ اکنون یک آگاهیِ خروشان و یک انگیزه‌ی داغدیده و موّاج، از دل و زبان اکثر ایرانیان حادث شده است و بیش از همه اتحاد و انسجام ملّی را تقویت می‌کند؛ «فتح‌الفتوح» انقلاب اسلامی، بعثت این مردم بوده است؛ چنان که در بیانات امامین انقلاب اسلامی، بارها همین نکته تصریح شده است. ▫️انسجام نهادی و ققنوس رهبری جدید. بزرگ‌ترین ضربه‌ی دشمن در این جنگ، ترور رهبر عزیز ایران و کشتار کودکان و مردمان بی‌گناه بوده است؛ این کشتار بزرگ با انتخاب امامِ جوان و عزیزمان، تهدید خونینی بود که به بالندگی توان نوینی انجامید؛‌ ققنوسِ ایران دوباره از نهاد خون و خاک، پدیدار شده است. این وضع، همچنان انسجام نهادی ایران با تمرکز بر نقش و هدایت رهبری را تداوم خواهد بخشید. ▫️قدرت تهاجمی بزرگ ایران. در کنار دو قوه‌ی بزرگِ پیشین، توان و قدرت تهاجمی موشکی و پهپادی ایران، موضوعی است که این کلمات، هرچه بگویند از بزرگی معنایی این واقعیت، خواهند کاست. باید در نظر داشته باشیم وضع پدافندی ما مناسب نیست. ▫️جبهه‌ی مقاومت و عمق استراتژیک. ایران با حضور میدانی در کشورها و موقعیت‌های جغرافیایی متعدد و با ایجاد شبکه‌ای یکپارچه از گروه‌های مقاومت، یک جبهه‌ی ضدّ سلطه تشکیل داده است. اکنون این جبهه‌ی بزرگ، در حال مجاهده‌ای عظیم است و به‌تدریج ظرفیت‌های خود را آشکار می‌کند. ▫️تنگه‌های مهمّ اقتصاد جهانی. بسته شدن تنگه‌ی باب المندب توسط رادمردان یمن و مسدود شدن تنگه‌ی هرمز از سوی دلاوران ایران، ضربه‌های کوبنده‌ و مهلکی به غرب و حتی اقتصاد جهانی می‌زند و یکی از بزنگاه‌های تأمین منافع جبهه‌ی مقاومت خواهد بود. ▫️استقلال مقاومت. نه چین و نه روسیه، دخالت معناداری در بحرانی‌ترین وضعیت ایران در این جنگ نداشته‌اند و همین وضع، حاکی از استقلال واقعی ایران و جبهه‌ی مقاومت در این مقوله است. این نکته به‌معنای فعال نکردن فضای دیپلماسی و نیز تبادل امکانات و حمایت‌ها نخواهد بود اما قطعاً بر استقلال ایران در وضعیت اخیر، بیش از پیش دلالت می‌کند. برآیند. ▪️یک. ایران و جبهه‌ی مقاومت، اکنون در اوج منازعه و جنگ وجودی است؛ ضربات مهلکی از دشمن بر او تاخته‌اند و ایران و بخش‌هایی از جبهه‌ی مقاومت، توانسته‌اند به‌مراتب، قواعد و منطق دیگری را برای این جنگ فراهم آورند و در برابر ضربات دشمن، آن را با شدتی بیشتر و کوبنده‌تر، پاسخ می‌دهند. ▪️دو. در این نبرد خونین، امیدها و برآوردهای بسیاری زنده است که در روزهای سخت‌ترِ پیش‌رو، امکان این ضربات مهلک، بیشتر و بیشتر شوند. ▪️سه. جنگ، تابع تدبیر است؛ و بر همین پایه، لازم است در سه سناریوی معین (بهینه، میانه و کمینه)، نظام اهداف ایران در این جنگ تعیین شوند و ذهنیت عمومی جامعه را باروَر شود؛ چرا؟ چون مهم‌ترین سرمایه‌ی ایران، همین مردمند و باقی آثار و برکاتِ مترتب بر این مردم هستند. ▪️چهار. قوه‌ها و توانایی‌های ایران را برشمردیم که بگوییم ما دست بلند و ید طولایی در این جنگ خواهیم داشت؛ اما منازعه‌ی ما با غرب، اصلاً به این جنگ محدود نیست و باید مردم را آگاه کنیم که با یک فرآیند بلندمدت روبروایم نه یک جنگ یک‌ماه و دوماهه. ▪️پنج. ضلع دیپلماسی نیز البته باید مبتنی بر آن تدبیر کلی و واقعیت میدانی به پیش برود؛ صحنه‌ی دیپلماسی، بیش از آنکه منشأ توان ما باشد، باید در انتهای این زنجیره بایستد؛ «تجربه‌ی برجام» و خسارت‌های بزرگ و تاریخی آن نشان داد هیچ‌ عاملی بجز قوه و توان داخلی و مبتنی بر مردم، امکان حلّ مشکلات را برای ما فراهم نخواهد ساخت. اکنون دوباره روشن شد: پیوند امام-امّت، وثیق‌ترین و مرصوص‌ترین الگوی اجتماعی ماست. ▪️شش. هرگونه تداوم سیاست شوک‌درمانی در اقتصاد را باید «ذَنب لایُغفَر» دانست و باید با همه‌ی نئولیبرال‌هایی که فارسی‌زبان هستند و در میان مقامات کشور هم پرتعدادند، به‌تدریج خداحافظی کرد؛ این، خواست مردمِ مقاومِ ایران است. @drAshiri

صدها مرد در یک کشتی غیرمسلح هزاران مایل دورتر از ایران به قتل رسیدند. ترامپ: «من گفتم، 'چرا کشتی را تصرف نمی‌کنیم؟’ او گفت، 'غرق کردنشان لذت‌بخش‌تر است.'» :: بعدالتحریر: ما فقط با ترامپ روبرو نیستیم بلکه با یک نظام وحشی و بی‌خدا روبروایم و باید آنچنان آنها را درهم‌بکوبیم که تا سال‌ها جرأت نکنند چنین غلط‌هایی بکنند.

خلاصه مقاله اکونومیست: «آیا آمریکا می‌تواند تنگه هرمز را از مین‌ها و پهپادهای ایران پاک کند؟» نکات اصلی: • تنگه هرمز یک گلوگاه حیاتی انرژی است؛ حدود ۲۰٪ نفت جهان از آن عبور می‌کند، بنابراین هر اختلالی اثر جهانی دارد. • جغرافیای تنگه به نفع ایران است. مسیر عبور کشتی‌ها بسیار باریک است و به ساحل ایران نزدیک است؛ بنابراین ایران می‌تواند با مین‌های دریایی، قایق‌های تندرو و پهپادها حمله کند. • پاکسازی مین‌ها بسیار زمان‌بر و خطرناک است. حتی اگر آمریکا برتری نظامی داشته باشد، پیدا کردن و خنثی کردن مین‌های دریایی ممکن است هفته‌ها طول بکشد و در این مدت کشتیرانی مختل می‌شود. • اسکورت نفتکش‌ها توسط ناوهای جنگی هم مشکل‌ساز است. کاروان‌های نفتکش هدفی بزرگ و جذاب برای پهپادها، موشک‌ها یا قایق‌های انتحاری ایران می‌شوند. • ایران استراتژی “ضد دسترسی” دارد. یعنی با ابزارهای نسبتاً ارزان (مین، پهپاد، قایق کوچک) می‌تواند عبور ناوگان قدرتمند آمریکا را کند و پرهزینه کند. • حتی اگر آمریکا در نهایت تنگه را باز کند، اختلال کوتاه‌مدت در صادرات نفت و افزایش قیمت انرژی در جهان تقریباً اجتناب‌ناپذیر است. ✅ جمع‌بندی: از نظر نظامی آمریکا احتمالاً می‌تواند در نهایت مسیر را باز کند، اما سریع، آسان یا بدون هزینه نخواهد بود؛ جغرافیا و تاکتیک‌های نامتقارن ایران باعث می‌شود عملیات پاکسازی مین و حفاظت از کشتی‌ها پیچیده و پرریسک باشد. https://www.economist.com/middle-east-and-africa/2026/03/10/can-america-clear-the-strait-of-hormuz-of-irans-drones-and-mines

🔵ایران در حال تاریخ‌سازی است. ✍مروه عثمان سه ساعت مداوم بارش موشک بر سر اسرائیل. هم‌زمان، پنتاگون با آرامش چیزی را تایید می‌کند که تقریباً هیچ‌گاه به آن اعتراف نمی‌کند: ۱۴۱ سرباز آمریکایی در خلیج فارس زخمی شده‌اند که حال بسیاری از آن‌ها وخیم است و نُه نفر نیز تا کنون کشته شده‌اند. این اتفاق تنها چند ساعت پس از آن رخ داد که دونالد ترامپ در تلویزیون ظاهر شد و به جهان گفت که جنگ اساساً به پایان رسیده است. پاسخ تهران در سپیده‌دمِ فردا چه بود؟ سنگین‌ترین رگبار موشکی تمام دوران جنگ. آن هم نه هر موشکی... موشک خرمشهر با کلاهکی به وزن یک تُن. به مدت سیزده روز، روایتی که از تل‌آویو و واشینگتن خارج می‌شد یکسان بود: موشک‌های ایران رو به اتمام است. وزیر جنگ اسرائیل با افتخار از بزرگ‌ترین بمباران هوایی در تاریخ اسرائیل سخن می‌گفت. مارکو روبیو مقابل دوربین‌ها ایستاد و عملاً تسلیم شدن ایران را اعلام کرد. بسیار خب... این چیزی است که آن «تسلیم» به نظر می‌رسد: کلاهک‌های خوشه‌ای که ریزمهمات را در شعاع ده کیلومتری پخش می‌کنند، شهرک‌نشینان را از خواب بیرون می‌کشند و پیش از طلوع آفتاب آن‌ها را به پناهگاه‌ها می‌فرستند. حالا به محاسبات پشت این ماجرا فکر کنید. کشوری که سیستم‌های پدافند هوایی‌اش متعلق به دهه‌ها پیش است... در نبردی تن‌به‌تن با پیشرفته‌ترین ماشین نظامی خاورمیانه که توسط بزرگ‌ترین امپراتوری نظامی تاریخ بشر، یعنی ایالات متحده، حمایت می‌شود. کشوری که به‌تازگی رهبر طولانی‌مدت خود را از دست داده است. کشوری که دانشمندان هسته‌ای تراز اولش ترور شده‌اند. کشوری که با ائتلافی روبروست که فکر می‌کرد می‌تواند آن را ظرف چند روز محو کند. و با این حال، پس از سیزده روز جنگ بی‌وقفه... ایران هنوز در حال شلیک است. هنوز ایستاده است. هنوز از سلاح‌هایی رونمایی می‌کند که ظاهراً حتی سرویس‌های اطلاعاتی آمریکا از وجودشان بی‌خبر بودند. مزدوران ترامپ گفتند موشک‌های ایران تمام شده است. موشک‌ها همچنان می‌بارند. آن‌ها گفتند شهرهای موشکی نابود شده‌اند. آسمان همچنان روشن می‌شود. آن‌ها گفتند که رژیم پس از ترور امام سید علی خامنه‌ای فرو خواهد پاشید. در عوض، ایران رگبار موشکی را دوبرابر کرد؛ از سی دقیقه به سه ساعت مداوم. تا جایی که حالا حتی واشینگتن نیز به وضوح در حال پنهان کردن ابعاد واقعی تلفات خود است. زیرا اگر تاریخ چیزی به ما آموخته باشد، این است که ارتش آمریکا تنها زمانی حقیقت را به مردم می‌گوید که چاره‌ دیگری نداشته باشد. و رسانه‌های جنگی اسرائیل؟ طبق معمول، خسارات اطراف سایت‌های استراتژیک به سادگی از روایت‌ها حذف می‌شوند. اما آنچه مرا مجذوب می‌کند، سلاح‌ها نیست؛ بلکه روانشناسیِ مقاومت است. آن لحظه‌ای که تمام قدرت‌های جهانی به تو می‌گویند موج بسیار سهمگین است و باید سر خم کنی... اما تو درست از میان آواره‌هایی برمی‌خیزی که همه فکر می‌کردند در آنجا سقوط کرده‌ای. این کاری است که ایران همین حالا انجام می‌دهد. هر صدای همسو در جهان گفت که تسلیم شدن مساوی با بقاست. سلاح‌هایتان را زمین بگذارید. شما نمی‌توانید با تاد (THAAD) یا پاتریوت یا تاماهاک یا اف-۳۵ بجنگید. و با این حال، ما اینجا هستیم. کشوری تحت محاصره که به کل نظم ژئوپلیتیک جهان حرفی بسیار ساده می‌زند: اگر علیه ما وارد جنگ تمام‌عیار شوید، کل منطقه با ما خواهد سوخت. مسیرهای نفتی، خطوط کشتیرانی و امنیت انرژی... هیچ‌کدام در امان نخواهند بود. این است سیمای تمدنی با قدمت هزاران سال، وقتی که از زانو زدن امتناع می‌کند. می‌بینید، ایران کشوری نیست که مانند همسایگانش از نقشه‌های استعماری زاده شده باشد. ایران تمدنی است که دهه‌ها تحریم را به زیرساخت‌های علمی تبدیل کرد و شبکه بازدارندگی ساخت که قادر است به هر جهتی ضربه بزند. و به همین دلیل، پروژه موسوم به «خاورمیانه جدید» به بن‌بست خورده است. و مدلی که واشینگتن به منطقه می‌فروشد؟ این مدل تنها از طریق ترس زنده می‌ماند. «تنها دموکراسی خاورمیانه» (جایی که اگر از تخریب‌های ناشی از راکت‌های ایران یا حزب‌الله فیلم بگیرید به ۵ سال زندان محکوم می‌شوید) که زمانی لاف می‌زد می‌تواند در تمام جنگ‌ها به تنهایی پیروز شود، مجبور شد آمریکا را فقط برای مقابله با ایران وارد میدان کند. و با انجام این کار، آن‌ها به طور تصادفی قدرتمندترین روایتی را که تهران تا به حال داشته است، به دستش دادند: ما به تنهایی در برابر حمله مشترک قدرتمندترین امپراتوری زمین ایستادیم... و فرو نپاشیدیم. برعکس، به رنج کشیدن دشمنمان بنگرید. ایران در حال تاریخ‌سازی است! https://x.com/i/status/2031569003798302794 https://x.com/i/status/2031686628339527958

🔷خبر فوری: تلویزیون دولتی ایران پخش زنده را قطع نکرد. ✍️شاناکا آنسلم پررا این مهم‌ترین سیگنال ژئوپلیتیک سال ۲۰۲۶ است و تقریباً هیچ‌کس هنوز متوجه معنای آن نشده است. در ۱۰ مارس، یازدهمین روز از «عملیات خشم حماسی» (Operation Epic Fury)، در حالی که صدای غرش انفجارها در سراسر تهران می‌پیچید، صدها هزار ایرانی در میدان انقلاب در حمایت از رهبر معظم جدید، مجتبی خامنه‌ای، تجمع کردند. صدای انفجارها در پخش زنده به وضوح شنیده می‌شد. دود از پشت سر جمعیت به هوا برخاست. دوربین‌ها به فیلم‌برداری ادامه دادند. شعارها بلندتر شد. هیچ‌کس فرار نکرد. در همان روز، در پنتاگون، وزیر دفاع «هگست»، آن را شدیدترین روز حملات به داخل ایران اعلام کرد. رئیس ستاد مشترک، «کین»، تأیید کرد که پرتاب موشک‌ها از ۲۸ فوریه تاکنون ۹۰ درصد و حملات پهپادی ۸۳ درصد کاهش یافته است. طبق هر معیاری که واشینگتن با آن اندازه‌گیری می‌کند، آن‌ها پیروز جنگ هستند. اما پخش زنده از میدان انقلاب، خلاف این را می‌گوید. هر مدل غربی از این درگیری، بر پایه «الگوی بغداد» بنا شده است: سر رهبری را بزن، زیرساخت‌ها را نابود کن، توان نظامی را کاهش بده و در نهایت دولت فرو می‌پاشد. آمریکا و اسرائیل در روز اول [آیت‌الله] علی خامنه‌ای را کشتند. نیروی دریایی را غرق کردند. به مقر صداوسیما حمله کردند. به ۱۳۱ شهر ضربه زدند. بیش از ۱۲۵۵ ایرانی کشته و ۱۰ هزار نفر مجروح شدند. یک مدرسه دخترانه با خاک یکسان شد و ۱۶۵ کودک جان باختند. پنتاگون این را «دقت بی‌رحمانه» می‌نامد. و با این حال، مجلس خبرگان ۸۸ نفره زیر بمباران تشکیل جلسه داد و جانشین را انتخاب کرد. سپاه پاسداران در عرض چند ساعت بیعت کامل خود را اعلام کرد. ارتش، پلیس، وزارت اطلاعات، شورای نگهبان و تمام حوزه‌های علمیه بزرگ از آن‌ها پیروی کردند. تلویزیون دولتی یک پخش زنده از قلب پایتختِ بمباران‌شده سازماندهی کرد و به جهان جمعیتی را نشان داد که بدون پلک زدن، انفجارها را در خود جذب می‌کردند. این پروپاگاندا نیست؛ این یک سیگنال مشهود از چیزی است که هیچ مدل هدف‌گذاری نظامی آن را محاسبه نکرده است. «دکترین موزاییکی» ایران، اقتدار فرماندهی را میان ۳۱ فرماندهی استانی و خودمختار سپاه تقسیم کرده است که تحت دستورات دائمی و بدون انقضا فعالیت می‌کنند و نیازی به هدایت مرکزی ندارند. کشتن رهبر معظم، سلسله‌مراتب فرماندهی را قطع نکرد؛ بلکه «پروتکل جانشینی» را که هر گره (node) تمرین کرده بود، فعال کرد. مجتبی نه یک دولت متلاشی‌شده، بلکه یک «سیستم خود-سازمان‌ده» را به ارث برد که دقیقاً برای بقا در چنین سناریویی طراحی شده است. آن پخش زنده، اثبات این مفهوم بود. وقتی رژیمی تحت سنگین‌ترین بمباران هوایی در خاورمیانه مدرن، میدان مرکزی‌اش را پر می‌کند، اجازه می‌دهد صدای انفجارهای دشمن به عنوان موسیقی متن عمل کند و هرگز پخش زنده را قطع نمی‌کند، در حال مخابره یک چیز است: «ما همچنان اینجا هستیم و نمی‌ترسیم.» بازارها هنوز این را پیش‌بینی نکرده‌اند. قیمت نفت نزدیک به ۱۲۰ دلار است اما منحنی‌های آتی همچنان حاکی از حل‌وفصل درگیری ظرف چند هفته است. تنگه هرمز همچنان محل درگیری است. بیش از ۳۵۰۰ موشک و پهپاد ایرانی به اسرائیل و پایگاه‌های آمریکا در سراسر خلیج‌ [فارس] اصابت کرده است. بحرین شاهد اصابت به یک ساختمان مسکونی در پایتخت خود بود. بیمه هواپیمایی در سراسر منطقه متوقف شده است. شکاف زمانی کرکننده است. واشینگتن موفقیت را با سکوهای پرتابِ نابودشده اندازه‌گیری می‌کند؛ تهران موفقیت را با کادر تصویری جمعیتی که در شعاع انفجار و در پخش زنده ایستاده‌اند، می‌سنجد. یک طرف در حال جنگ «کینتیک» (فیزیکی Kinetic) است؛ طرف دیگر در حال یک «جنگ اطلاعاتی» است که از جنگ فیزیکی به عنوان «محتوا» استفاده می‌کند. جنگ‌های اطلاعاتی با تمام شدن موشک‌ها به پایان نمی‌رسند؛ آن‌ها زمانی تمام می‌شوند که «روایت» در هم بشکند. اما روایتِ میدان انقلاب در حال شکستن نیست. ماشه ابطال: آتش‌بس کامل به اضافه بازگشایی هرمز و برقراری مجدد بیمه هواپیمایی خلیج [فارس] ظرف ۲۱ روز، این فرضیه را باطل می‌کند. اگر تا ۳۱ مارس هیچ‌کدام محقق نشود، این «هزینه پایداری» ساختاری خواهد شد. پنتاگون در حال شمردن اهداف نابود شده است. در حالی که باید مردمی را بشمارد که در میدان ماندند. https://x.com/shanaka86/status/2031390422308892716?s=20 https://x.com/FGhoddoussi/status/2031539844573245605?s=20 @BetweenDichotomies

✅یادداشت؛ از ملک تا ملکوت؛ خونی که جغرافیا و تاریخ را دگرگون کرد 🔹اکنون که خون «سیدالشهدای انقلاب» بر زمین ریخته، ما شاهد تحقق همان «سر نهانی» هستیم که عارفان بدان اشاره می‌کردند؛ خونی که مرزهای دوست و دشمن را شسته و ما را به عصر جدیدی از بیداری ملکوتی وارد کرده است. 🔸هر که نداند ما شیعیان عترت مطهر نبوی این معنا را خوب می شناسیم ما که در آمد و شد شب و روز چهارده قرن در نسبت با نبأ عظیم و ثار عظیم تشخص و امتداد یافته ایم. 🔹درست از فجر رمضانی که جاهلان خورشید را سرشکافتند و بوزینگان بالارفته بر کرسی خلافت انسان کامل، سرمست اریکه قدرت، به خیال خود کار را تمام کرده و در عصر روز دهم خورشید را سربریدند. غافل از آنکه شیعه برای همیشه تاریخ چشم به سرخی شفقی دارد که روز را به شب می رساند! و می خواند قل اعوذ برب الفلق که این سرخی از خون فرزند رسول خدا، حسین ابن علی(ع) رنگ گرفته است. 🔸راه بردن به معنا و حقیقت خون رادمرد امت، جهانمرد ایران، سیدالشهدای انقلاب و اسباب عمیق، آثار وسیع و باطن انقلابی که این خون پدید آورده و می آورد جز از اهل ملکوت ساخته نیست. 🔹همانگونه که عارف اهل ملکوت علامه حسن زاده آملی بیست سال پیش اشارتی به این «سر نهانی» که امروز «حرف جهانی» شده، داشته اند اما به قدر امکان ملکی و توان دستگاه های معرفتی مان، باید شناخت، رمزگشایی، تبیین و تفسیر کرد. ┄┄┅┅┅❅🇮🇷❅┅┅┅┄┄ 》ما صدای رسای حوزه‌ایم 》#کانال_خبرگزاری_رسا ✔️👇 🆔https://eitaa.com/joinchat/1150418947C7628f364a3 👈

🔻خلاصه و ساده؛ پروژه ایران در این جنگ چیست؟ 🔻در حالی که ترامپ در مخمصه ایران گرفتار شده و به اذعان بسیاری از سیاستمداران و رسانه‌های آمریکایی نمی‌داند چه باید بکند، ایران دقیقاً می‌داند قدم‌به‌قدم چه پروژه‌ای را پیش می‌برد. 🔻اول باید دید ترامپ چه می‌خواست و چه شد؟ فکر می‌کرد سر نظام را بزند، مردم به میدان می‌آیند و کار تمام می‌شود. اما سر نظام دوباره شکل گرفت. قلب نظام که مردم هستند متحدتر شدند. دست نظام هم که قدرت نظامی است، در حال پاسخ دادن و گرفتن تقاص است. هر سه این موارد برخلاف محاسبات آمریکایی‌ها رقم خورد. 🔻اما ایران چه می‌کند؟ ایران تا یک نقطه ادامه می‌دهد. کدام نقطه؟ بازدارندگی کامل. یعنی دشمن بفهمد دیگر نمی‌تواند سراغ ایران بیاید؛ نه اینکه فقط حمله نکند، حتی حق تهدید هم نداشته باشد. سایه جنگ این‌گونه برداشته می‌شود. این نقطه کجاست؟ خروج آمریکا از منطقه. وقتی آمریکا از منطقه برود، معادله امنیتی کاملاً تغییر می‌کند. 🔻ایران این هدف را چگونه دنبال می‌کند؟ در قالب یک عملیات هیبریدی؛ ترکیبی از اقدام نظامی و اثرگذاری شناختی. در میدان، پایگاه‌های آمریکا را هدف قرار داده است. نتیجه چه شده؟ کشورهای منطقه فهمیده‌اند این پایگاه‌ها نه برای آمریکا و رژیم صهیونیستی امنیت ساخته‌اند و نه برای خودشان. تازه هزینه این ناکارآمدی را هم باید خودشان بپردازند. علاوه بر آن، در بزنگاه‌ها آمریکا منافع خود را ترجیح می‌دهد و این کشورها را در معرض خطر قرار می‌دهد؛ زیرا در صورت درگیری، زیر آتش ایران خواهند رفت، حتی اگر خودشان مستقیماً وارد جنگ نشوند. 🔻اینجاست که دولت‌های منطقه باید انتخاب کنند؛ بهای سنگین نگه داشتن پایگاه‌های آمریکا را بدهند یا بساطشان را جمع کنند و از سرزمین خود بیرونشان کنند. 🔻همزمان، تحولات میدانی اقتصاد جهانی را نیز تحت تأثیر قرار داده است. نتیجه آنکه نه‌فقط امنیت منطقه، بلکه ثبات اقتصادی جهان هم به مسئله تقابل آمریکا و ایران گره خورده است. در چنین وضعی، افکار عمومی جهان نیز تغییر جهت می‌دهد؛ هم از منظر مشروعیت دفاع ایران در برابر زیاده‌خواهی‌های آمریکا و هم از منظر منافع اقتصادی و رفاه جهانی، بسیاری از نگاه‌ها در برابر سیاست‌های تقابلی واشنگتن قرار می‌گیرد. 🔻اساساً این جنگ در حال تغییر دادن اراده آمریکا در قبال ایران است. نظام محاسبات قبلی آنها را بر هم می‌زند و دو طرف را به یک نسبت جدید و موازنه حقیقی می‌رساند. از فردای جنگ، اگر هم میز مذاکره‌ای شکل بگیرد، دیگر شکل تفرعنی و منطق قلدری نخواهد داشت. نقطه پایان این روند، همان بازدارندگی کامل است؛ نقطه‌ای که نشانه عملی آن، خروج آمریکا از منطقه خواهد بود. @mahdian_mohsen

🔴آکسیوس: درگیری ایران جهانی می‌شود 💢حداقل ۲۰ کشور اکنون از نظر نظامی درگیر این جنگ هستند؛ شلیک می‌کنند، سپر دفاعی خود را حفظ می‌کنند یا مخفیانه به ایران یا طرف آمریکایی ـ اسرائیلی کمک می‌کنند. 🔸این جنگ جهانی سوم نیست. اما ممکن است نزدیکترین چیزی باشد که در دهه‌های اخیر به آن رسیده‌ایم و کشورهای بیشتر، قدرت‌های بزرگ بیشتر و درگیری‌های همپوشانی بیشتری را نسبت به هر بحرانی از زمان جنگ سرد به خود جذب می‌کند. 🔸همزمان با شدت گرفتن جنگ، یک درگیری پنهان بین قدرت‌های بزرگ جهان در حال وقوع است.

برآورد از کشورهایی که در گزارش‌ها به‌عنوان درگیر یا متاثر ذکر شده‌اند: (مجموع حدود ۲۰ کشور) طرف اصلی جنگ 1. ایران 2. آمریکا 3. رژیم صهیونیستی (اسرائیل) کشورهای خلیج فارس که هدف حملات یا درگیر دفاع شده‌اند 4. عربستان سعودی 5. امارات متحده عربی 6. قطر 7. کویت 8. بحرین 9. عمان کشورهایی که پایگاه‌های آمریکا دارند یا هدف حملات شده‌اند 10. عراق 11. اردن کشورهای اروپایی درگیر دفاع یا پایگاه‌ها: 12. بریتانیا 13. فرانسه 14. آلمان کشورهایی که حمله یا پیامد امنیتی گزارش شده: 15. قبرس 16. آذربایجان کشورهایی که در پشتیبانی یا هماهنگی دفاعی مطرح شده‌اند: 17. اوکراین (کمک در دفاع پهپادی) 18. کره جنوبی (بحث انتقال سامانه‌های پاتریوت) کشورهایی که ممکن است درگیر شوند یا در معادله‌ی امنیتی و اطلاعاتی و ژئوپلیتیک حضور دارند: 19. چین 20. روسیه

گفتگوی خیالی‌ام با خویشتنِ خویش سعید اشیری ۲۰ اسفند ۱۴۰۴ [خویش] . این جنگ، جنگِ همه است؛ حالا «تو» بگو به عنوان یک ایرانی و به عنوان عضوی از این جبهه‌ی مقاومت، چه ایده و فکری را پیشنهاد میکنی برای پیشبرد و توفیق این جنگ؟ [خویشتنِ خویش] :: سخن و پیشنهاد من، نه طرح یک برنامه‌ی نظامی - چون تخصصی در آن ندارم - بلکه طرح پنج ایده‌ی راهبردی برای «خنثی‌سازی» تحریم‌هاست که موقعیت جغرافیایی و مقاومت ما را به اهرم دیپلماسی و اقتصاد، تبدیل می‌کند. . عالی! ببین! ما الان دو چیز داریم: بار عظیمِ تحریم و یک مزیت استراتژیک — موقعیتِ جغرافیایی. اما مهم این است که چگونه از مزیت، به‌عنوان اهرمِ مشروع و قانون‌محور استفاده کنیم، نه به‌عنوان تهدیدی که مشروعیتمان را از بین ببرد… :: اینها به ذهنم میرسد‌: یک. تضمین امنیت و باز بودن تنگه‌ی ‌هرمز به‌نام امنیت بین‌المللی به‌جای تهدید، باید پیشنهاد کنیم: ایران می‌تواند نقش رسمیِ تنظیم‌گر و هماهنگ‌کننده‌ی امنیت دریاییِ منطقه را بپذیرد؛ تحت چهارچوبی شفاف با مشارکت سازمان‌های بین‌المللی و ناظران ثالث. این موضع دو برتری دارد: ▫️مشروعیت می‌آورد در سطح جهانی و امکان بسیج افکار عمومی را هموار می‌کند برای ما؛ ▫️و همزمان به ما اهرم مذاکراتی می‌دهد تا از مزایای اقتصادی و سیاسیِ متناظر بهره‌مند شویم. دو. معاهده‌های انرژی مشروط و بازارسازی منطقه‌ای قراردادهای طولانی‌مدت فروش انرژی ببندیم با کشورهایی که حاضر به تعامل مستقل از فشار واشنگتن‌اند؛ همراه با تضمین‌های مالی و سرمایه‌گذاری زیرساختی. این کار درآمد پایدار می‌آورد و شبکه‌ی شرکای ما را گسترش می‌دهد؛ کاهشِ آسیب‌پذیری اقتصادی در برابر تحریم. سه. سازوکارهای مالی جایگزین و تسویه‌ی محلی شبکه‌های تسویه به ارزهای محلی، کانال‌های بانکی منطقه‌ای و جهانی (بریکس‌) و صندوق‌های مشترک تجارت که وابستگی به سوئیفت و دلار را کم می‌کند. این یک مقاومت ساختاری ایجاد می‌کند، نه یک واکنش آنی و مخاطره‌آمیز. چهار. بسته‌ی حقوقی و روایت‌سازی بین‌المللی ما باید پرونده‌ی تحریم‌ها را در محافل حقوق بین‌الملل و افکار عمومی جهانی باز کنیم؛ اجماع‌سازی درباره‌ی غیرقانونی بودنِ تحریم‌ها، همراه با ارائه‌ی راه‌حل‌های حقوقی و اقتصادیِ جایگزین. روایت‌سازیِ هوشمند می‌تواند هزینه‌ی سیاسی برای تحریم‌کنندگان را بالا ببرد. فراموش نباید کرد که حالا ما یک ابزار سیاستی و تضمین‌کننده برای تحقق اهدافمان داریم. پنج. تاب‌آوری داخلی و سرمایه‌گذاری در زنجیره‌ی ارزش سرمایه‌گذاری در زنجیره‌های صنایع راهبردی (پالایش، پتروشیمی و صنایع معدنی)، فناوری‌های جایگزینِ درآمد ارزی و حمایت از صنایع پایین‌دستی؛ اینها به ما زمان و فضای سیاستگذاری می‌دهد. اگر معیشت مردم پایدار بماند، هر اهرم خارجی قدرتمندِ ما هم اثرگذارتر خواهد شد. . و این‌ها قرار است چگونه تبدیل به فشارِ معنادار شود؟ :: با ترکیبِ دیپلماسی فعال، بسته‌های اقتصادیِ هدفمند، و طرح‌های حقوقی؛ و همگی زیر چتر «فرهنگ انقلاب اسلامی». مهم این است هر گامی که برمی‌داریم، در فضای جبهه‌ی مقاومت، امنیت‌ساز و در فضای کشورهای همگرا، مشروعیت‌ساز باشد؛ این وضع، امکان ارتقاء حکمرانی ایران در منطقه (از مسیر تنگه‌ی هرمز) را در سطح جامعه‌ی جهانی، میسّر خواهد کرد… . آن‌وقت ‌همین «کنترل موقعیت» تبدیل به یک منبع نفوذِ مثبت و پایدار می‌شود، نه یک خطرِ خودتخریب‌کننده. :: دقیقاً… این‌ها همه از برکات تولد ققنوس جامعه‌ی ایرانی است! . نقشه‌ی تنگه‌ی هرمز را ببین.هزاران سال پیش، بلکه میلیون‌ها سال پیش، در تقدیر این بخش از زمین خدا، این «پیچش» خلق شده است، شاید برای چنین روزی… :: درست است! اما بیا در امروز زندگی کنیم… در عالم و جهان سیاست، تفاوت میان تهدید و تهدیدِ مشروع، در نحوه‌ی عرضه‌ی آن است؛ حالا ما به یک فرصت تاریخی دست یافته‌ایم‌…

پیمان خون با امام سیدمجتبی خامنه‌ای نعمت‌الله کرم اللهی 1. سردار نوعی اقدم از هم‌رزمان شهید باکری و از فرماندهان محور مقاومت، با دریافت دستور آزادسازی بخشی از جاده استراتژیک دمشق- بغداد از سوی شهید سلیمانی، با آگاهی از قطعی بودن شهادت، بدون هیچ تعللی این مأموریت را می‌پذیرد. شهید سلیمانی در هنگام سپردن این مأموریت خطیر به سردار نوعی اقدم می‌گوید: «آمریکایی‌ها از طرف روس‌ها پیام داده‌اند که اگر نیروهای سلیمانی وارد جاده دمشق- بغداد شوند می‌زند و یقین دارم می‌زند؛ برو ببین می‌زند یا خیر؛ اگر زد سلام مرا به باکری برسان. اگر نزد میام می‌بینمت». سردار نوعی اقدم در هنگام پذیرش مأموریت محوله، پیمان‌نامه ای خطاب به شهید سلیمانی می‌نویسد و در پای آن به جای امضاء، اثرانگشت خونین خود را به نشانه «مقاومت خونین تا پای جان» قرار می‌دهد. شهید سلیمانی پس از مراجعت به ایران این عهدنامه خونین را به امام شهید نشان می‌دهد و می‌گوید شما این‌گونه مجاهدان پاک باخته‌ای در میدان رزم دارید. 2. اینک در آوردگاه اخرالزمانی «جبهه نورانی فرزندان حیدر» به رهبری امام خامنه‌ای و «جبهه ظلمانی هرزگان پدوفیل» به پیشاهنگی ترامپ و نتانیاهو، همه آزادگان جهان در آزمون سرنوشت‌ساز «ایستادن در طرف درست تاریخ» قرار گرفته‌اند. یا باید با کفران طاغوتهای زمانه، ولایت الله را پذیرفت و در صف مجاهدان راه حق قرار گرفت و یا در سپاه یزیدی جاهلیت مدرن ثبت نام کرد. وضعیت سومی وجود ندارد. این بنده کمترین خداوند، با استعانت از قدرت لایزال الهی و استمداد از عنایات اهل بیت(ع) و تمسک به ارواح آسمانی امامین انقلاب اسلامی و شهیدان راه حق، با امام و زعیم مسلمین حضرت آیت‌الله امام مجتبی خامنه‌ای «پیمان خون» می‌بندم که توان ناچیز علمی و عملی خود را در امتثال اوامر نورانی او و در خدمت تحقق آرمان‌های نورانی انقلاب اسلامی ایران قرار دهم و همچون یاران امام حسین(ع) در شب عاشورا اعلام می‌دارم «ای پسر پیامبر(ص) اگر بدانم که در راه تو کشته می‌شوم و سپس ذرات وجودم را به باد می‌دهند و هزار بار با من چنین کنند از تو جدا نخواهم شد تا در راه تو جان دهم». https://eitaa.com/dr_karamollahi

جوجه لیدر ندیده بودیم که توی این جنگ دیدیم مسلح هم اومده :)