دقیقا بعد ۲۰ روز قراره برم مدرسه و هیچ ایده‌ای براش ندارم . یکم می‌ترسم ... از ارتباط گرفتن با آدما . این مدت خونه نشینی و عصا و این حرفا باعث شد یه ریزه ترس برم داره ، از مردم ، جامعه ، حرف زدن ، طرد شدن ، اهمیت نداشتن برای کسی ، تنهایی ؛ انگار قراره همه چی از اول شروع بشه .

ی جوری تو فرصتایی که دارم از عقلم استفاده نمیکنم و میریزمشون دور که الان از خیلی از کارام پشیمونم، مثلا ؛ چرا سبک خودمو شروع نکردم؟ چرا قالب ِ صحبتمو از قبل مشخص نکردن که الان درگیر این چهارچوب های مسخره نشم؟ چرا هویت کاتبو فاش کردم؟ اصن چرا همه اینارو تو ی دفتر نمینویسم؟

منی که ساعت ۱۱ و ۲۷ دقیقه شب، با فکر کردن به نحوه مرگ‌م و چاقوی داعش روی گردنم و دردش و فلان، اشک می‌ریزم.

خدایا مرگِ آسان برامون قرار بده. به جون خودت نمیتونم درد بکشم...

پام درد می‌کنه و این اصلا خوب نیست .

هدف امید بخش‌ترین آیتمِ زندگیه .

اونقدری که وقتی بهش فکر می‌کنم، شیرینیِ زمانی که با تلاشِ خودم بهش رسیده باشم زیر زبونمه... این خیال قشنگ هست ولی تا وقتی براش تلاش نکنم خیال می‌مونه و آسیبش بیشتر از اینه که هدف نداشته باشم.

بعضی وقتا منِ درونم، به منِ بیرونم خیلی توسری می‌زنه که چرا تلاش نمی‌کنی؟

اینجا داره بررررف میاد و تعطیل نشدن‌مون بی‌انصافیه .

آره این همه حرص بخوری تهش برگرده بهت بگه به تو ربطی نداره.

امروز به اندازه خیلی کافی‌ای حالم خوب نبود و الان با اتفاق سر سفره دیگه نور علی نور.

یه اتفاقایی واقعا غیر قابلِ جلوگیری و بخشی از قانونِ ممانعت ناپذیرِ زندگیه. واقعا نمی‌شه کاری‌ش کرد. تنها کاری که از دست خودت بر میاد سوختن و سوختن و سوختنه.