منی که ساعت ۱۱ و ۲۷ دقیقه شب، با فکر کردن به نحوه مرگ‌م و چاقوی داعش روی گردنم و دردش و فلان، اشک می‌ریزم.

خدایا مرگِ آسان برامون قرار بده. به جون خودت نمیتونم درد بکشم...

پام درد می‌کنه و این اصلا خوب نیست .

هدف امید بخش‌ترین آیتمِ زندگیه .

اونقدری که وقتی بهش فکر می‌کنم، شیرینیِ زمانی که با تلاشِ خودم بهش رسیده باشم زیر زبونمه... این خیال قشنگ هست ولی تا وقتی براش تلاش نکنم خیال می‌مونه و آسیبش بیشتر از اینه که هدف نداشته باشم.

بعضی وقتا منِ درونم، به منِ بیرونم خیلی توسری می‌زنه که چرا تلاش نمی‌کنی؟

اینجا داره بررررف میاد و تعطیل نشدن‌مون بی‌انصافیه .

آره این همه حرص بخوری تهش برگرده بهت بگه به تو ربطی نداره.

امروز به اندازه خیلی کافی‌ای حالم خوب نبود و الان با اتفاق سر سفره دیگه نور علی نور.

یه اتفاقایی واقعا غیر قابلِ جلوگیری و بخشی از قانونِ ممانعت ناپذیرِ زندگیه. واقعا نمی‌شه کاری‌ش کرد. تنها کاری که از دست خودت بر میاد سوختن و سوختن و سوختنه.

وقتی نیاز داری به یکی تکیه کنی و آروم بشی، و دقیقا همون موقع باید یکی دیگه رو آروم کنی.

and good days too. no?