روز اول:
شخصیت من؟ توصیفِ من با توصیف آدمها از من فرق میکند. به طوری که آنها اصلا شبیه هم نیستند!
شاید هم به خاطر آن که من خودم را با استعاره و تشبیه و کنایه توصیف میکنم. در مستقیم نام بردن ویژگیها اصلا خوب نیستم. من فقط چیزهایی را میگویم که شبیه آنها هستم.
شخصیتِ من؛ من آدم درونگرای ساکتی هستم که دوست دارد در سکوت آدمها را تماشا کند. با آنها حرف بزند و داستانهایشان را بداند. مثل کسی که درون یک حباب آبی، به میان مردم برود.
من، اصولا کسی نیستم که اسم خودم را بگذارم مهربان و بخشنده. به نظرم انسانهای مهربان و بخشنده آدمهای بزرگی هستند.
من، به آسمان و دنیای کتابها و رنگ سبز و نارنجی و سفید و آواز خواندن و سکوت و شب و ستارهها پیوند خوردهام. به غم هم شاید!
ولی دخترکی در میان دشتِ سبزِ قلبم، سرخوشانه پیراهن سفید و موهای سرخش را به دست باد داده و میرقصد و میخواند.
دختر نوجوانی که نقاشی میکشد و سر و رویش رنگیست، کلاه کپ سبز رنگش را روی سرش میگذارد و بیاعتنا به حرفهایی که میشنود، رنگینکمانِ پُر جنب و جوش و شادیست که هر کجا میرود، بوی بستنی میپیچد.
میگویند آدم ساکت و آرامی هستم، ولی خب، چه کسی ایزابل و مایکلا را دیده؟ همه فقط آنهشرلیِ ساکتِ نشسته گوشهی اتاق را دیدهاند. دختری ساکت با چشمانِ مرموز و بیتفاوت و خیال پرداز.
من؟ شیطنتِ نهفته در سکوت.
#30day
