کاش میتونستم وسواسمُ بذارم کنار. کجا آخه یه نفر این همه کانال داره؟

اصلا درک فجازی برام سخته. می‌خوام برم. برم و کتابامُ بخونم.

امضای جدید زیر نوشته‌هام: مایکلا مالور

رجوع شود؛

شایدم خیلی زود تغییر کنه. نمیدونم. شما بهتر می‌دونین من چقد بی‌ثباتم.

جادوییه انگار.

وقتی به گذشته بر می‌گردم و پیاما و نوشته‌های قبلیمُ می‌خونم، خیلی خیلی خیلی حسِ عجیبی داره! انگار یکی دیگه نوشته‌شون. انگار جادویی‌ن. انگار خودمُ نمی‌تونم درک کنم!

مثلا این.

آخرین شب قدر نوجوونی‌مون :)

یه چیزایی رزقه. نگرانی که چطوری قراره بگذرن، چی قراره قسمتِ تو بشه، اصلا میشه یا نمیشه؟ ولی، وقتی دلُ می‌سپاری دست خودشون، خوب بلدن چیکار کنن باهات :) خستگی داره، خیلی ام خستگی داره، ولی شیرینه. الحمدلله رب العالمین.

بنده حقیر و سراپا تقصیر خدا هستم؛ سلام، سحر بخیر، و تسلیت به سبب بابا علی :) حقیقتش قلم یاری نمی‌کنه برای کنار هم چیدن کلمات و جملات و طلب حلالیت با یه متن ادبی و شیک. پس بسنده می‌کنم به جملاتِ ساده‌ی از دل برآمده. شده پشت‌تون غیبت کرده باشم، تهمت زده باشم، قضاوت کرده باشم، شوخی نابه‌جایی کرده باشم، با لحن بد و ادبیات اشتباهی باهاتون صحبت کرده باشم، و مابقی ماجرا؛ حلال کنید. دست‌مون خالیه و محتاج دعاتون هستیم. یاعلی :) دعا برای قلب نازنین آقامون فراموش‌تون نشه.