امشب آقای مداح می‌گفت؛ یادم نیست از چند سالگی برا تو گریه کردم. ولی من خوب یادمه! یه دختر بچه‌ی چهار ساله بودم که شب سوم محرم رفته بودیم حسینیه. روضه ی یه خانوم سه ساله بود که دلتنگ بغل باباش بود... من اون شب برای اولین بار، برا شما گریه کردم آقا. اون شب این دختر کوچولو خودشو جای رقیه خاتون شما گذاشت و هق‌هق گریه کرد. هرچند که وقتی مامان پرسید، گفتم دلم برا بابا تنگ شده، ولی راستش این بود که دل من همون شب، برا شما و دردونه‌تون پر کشید...

دل من گیج و سرم گیج و قلم گیج‌تر است، به طواف نجف‌ت مست نگردم‌، چه کنم؟

کلی فکر کردم که بتونم اونطور که درسته کلمه‌ها رو کنار هم بچینم و تهش نقطه بذارم ولی نشد. در واقع کلمه‌ها برای این که بگم چقد عزیزی برام خیلی کوچیک‌ن! پس، بذار با این کلمه شروع کنم؛ دختر حاجی :) تولدت مبارک باشه سه‌تار نوازی که روحمو تسخیر میکنه.💜 - از طرف مایکلا مالور/دختر حاجی/ علیا سادات + به تیمو/دختر حاجی/ عارفه

میدونین بچه‌ها، من حیوان چهارپا اگه خاطراتمُ ننویسم. زن تو که می‌دونی حافظه‌ت قد ماهی هم نیست چرا دقیقا؟

دلتنگی، دلتنگی، دلتنگی. مشهد :) #شات

باشه عزیزم، ولی من کربلا می‌خوام.

این سفرنامه کامل نیست، مختصره و خیلی جاها در حد کلمه، واژه توضیح داده شده. دوسش دارم ولی ادامه‌ش رو نه به اندازه قلمم تو دو صفحه اول. و اینطوری ام که؛ لعنت به دلتنگی :))))

تا اربعین ۱۳۱ رو مونده و اگر حسابِ روز رفتن کنیم، حدود ۱۲۰ روز. زیاده. زیاده مشتی. ۱۲۰ روز دیگه جون به لب بشم که اصلا بخوای ببینی‌م یا نه؟ زیاده.

شبکه‌های اجتماعی “در کنار خوبی‌هایش” بی‌صبرمان کرده. انتظار داریم هر چیزی کوتاه‌کوتاه و ذره‌ذره باشد. برای هر محتوا فقط چند ثانیه مجال هست و فورا، محتوای بعدی ارائه می‌شود. بی فرصتِ تامل، سکون و سکوت. مطالعه‌ی کتاب سخت شده و نیمه می‌مانند. فیلم‌ها را هم اغلب در یک مرحله نمی‌توانیم ببینیم. وضعیتمان در روابط انسانی هم همین است: بی‌طاقت، هیجانی، کوتاه. ✤➻ @che_ghalata | معین دهاز

قطعا انتخابم اگه یه خونه مجردی داشتم برای ست چای‌خوریِ دورهمی‌های دوستانه.

این ست گردن‌بند و انگشترها رو هم اگه داشته باشم اکسسوری دیگه چیزی نمی‌خوام :")

آف‌کورس ماگی که دوست دارم هدیه بگیرم.