من آدمِ شدیداً اورثینککنندهای هستم.
و کارهای فیزیکی [حتی] مثل ظرف شستن و جاروکشیدن خونه و ورزش کردن (خصوصا والیبال) باعث میشه مغزم پُر از فکر و خیال نشه و یکم نفس بکشم.
خوشحالم جداً از بابت این که اینطوریه.
حرف از خواب عجیب میزنی؟
تا حالا شده با دوستات بری کره جنوبی و اونجا ببینی مهدی رسولی اومده تو خیابونهای کره داره مداحی میخونه و راه میره؟ و وقتی رفیقت داره انواع آبجو و مشروبات الکلی رو نام میبره معاونهای مدرسه از جلوتون رد بشن؟
این چه خوابی بود آخه :)
بچهها واقعا جامعه سالمی که تو از عفت و سلامتیش اطمینان داری و نگاه و روحت در آرامشه خیلی خوبه. جامعهای که میتونی با خیال آسوده توش وقت بگذرونی نه این که هر قدم هی استغفار کنی بابت گناههایی که دیدی.
آیا میدانستید که از سال ۱۳۸۰ (۴ سال قبل به دنیا اومدن شخصِ من) تاکید مقام معظم رهبری به اصلاح اقتصاد و مبارزه با فساد بوده؟
چطوری بره بالا؟
مقام معظم رهبری به سادهترین شکل ممکن برای شما توضیح دادن مسئله اول کشور رو! فقط کافیه اول بیاناتشون، بعد تحلیل افراد متخصص و تراز انقلاب از بیاناتشون رو بخونیم. و اینا رو منتقل کنیم.
یک نمونه؟ شما میتونید وقتی تو جمع فامیل نشستید جای حرف زدن درباره مسئله تکراریای به اسم مدرسه و درس و کنکور، یا مدل لباس فلانی تو فلان مهمونی، یا بهترین آرایشگاه محل، این موضوعُ برای اطرافیانتون روشن کنین؛ براشون توضیح بدین.
ولی بچهها، صحبتهای حضرت آقا در عینِ عمیق بودن، اونقدر سادهست که متوجه میشین فقط باید روش فکر کنین
' من ' بودن یعنی فقط به اسم شناخته میشی، یا فقط به چهره، یا حتی به هیچکدوم. در واقع هیچ اخلاق و شاخصهای نداری که از نظر دیگران منحصر به فردت باشه و کسی بتونه توصیف رفتاری خاصی ازت ارائه بده.
- منُ توصیف کن، از نظر اخلاقی.
- چیزی از خودت بروز ندادی که توصیفت کنم.
یه همچین چیزی شاید. احساس غریبیه.