هدایت شده از White
چقدر قراره دنبال چیزهایی بدووم که مال من نیستن
چقدر قراره وانمود کنم چیزهایی رو دوست دارم که فقط برای دوست داشته شدن بهشون فکر میکنم
انقدر از واقعیت دور ام که نمیدونم چی درسته و چی غلط
از حرف زدن پشیمون میشم ،
حتی از خندیدن ،
از نگاه کردن به آدمها،
از دیدنشون ، از فکر کردن بهشون ؛
از هر چیزی که منُ به آدمها متصل کنه
پشیمون میشم چون احساس میکنم
اشتباهه...
آسیب میزنه ، به خودم یا بقیه .
من تو احساسِ واقعی نبودنِ زندگی
گاهی غرق میشم و هیچکس
نجاتم نمیده.
من گاهی، یا مدام، تو سیاهی مطلق افکارم غوطهور میشم، و بعد غرق. و حتی خودمم نمیدونم دقیقا کجام و چطوری باید خودمُ بکشم بیرون از این اوضاع.
دلم میخواد استادم اینجا رو داشته باشه و حرفامُ بخونه (بله دقیقا همینقدر باهاش احساس راحتی دارم) ولی اونوقت کلا ازم ناامید میشه.