یه نکته‌ای هم بگم راجع به لباس و کفش‌تون. چادر لبنانی راحت‌ترین مدل برای این راهه بچه‌ها. جلوش بسته باشه حتما که بتونید از زیر یه تی‌شرت خنک آستین کوتا بپوشید. آستین بلند نپوشید از زیر چادر اگر کامل پوشیده و بسته‌ست چون داغون می‌شید. جوراب‌تون لطیف باشه و اگر بتونید جورابی بپوشید که نخ‌ش نیوفته رو انگشت پاتون بهتره چون تاول ممکنه بزنه پاتون به خاطرش. کفشتون رو از قبل پوشیده باشید که پاتون بهش عادت کرده باشه اصلا و ابدا کفش نو که عادت ندارید بهش نپوشید. چفیه جای روسری نپوشید. یه روسری مشکی نخی خنک سرتون کنید. هم اذیت میشید هم جلوه خیلی بدی داره جدا. شلوار بگ یا تنگ نپوشید. نخی و خنک باشه و نرمال نه خیلی گشاد نه خیلی تنگ. جورابتون کوتاه و مچی نباشه بچه‌ها. لباستون تاکید میکنم روشن نباشه چون شما تو قشر مذهبی و متدین عراق قرار میگیرید با اعتقادات خاص و ویژه و براشون مهمه. آرایش رو خواهشا قیدشو بزنید کلا ۱۰ روزه واقعا اتفاقی نمیوفته اگر آرایش نکنید. لباستون تو موکب پوشیده باشه آستین‌تون کوتاه‌تر از تی‌شرت نباشه شلوارک و اینا نپوشید نیم تنه نپوشید خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی بده واقعا پارسال تو کاروان سر این موضوع با یکی از موکب‌ها به مشکل خوردیم. خیلی از پوشش‌های عادی و عرفِ ما بینِ خودمون برای اونا اصلا قابل قبول نیست. همینا رو حضور ذهن داشتم که خواهشا رعایت کنید و به یاد ما هم باشید.

زائرهای حضرت ارباب، حسابی التماس دعا داریم ازتون :) هم من و هم همه‌ی بچه‌هایی که نمی‌تونن، شرایط رفتن ندارن، ولی دل‌شون رو همراه کوله‌بار شما، می‌فرستن طریق.

این نکته رو هم مد نظر داشته باشید که وحدت و هم‌دلی بین دو ملت عراق و ایران خیلی اهمیت داره. ازشون تشکر کنید بهشون احترام بذارید خادم‌های ارباب‌مون هستن که همه‌چیزشونُ می‌ذارن وسط برای خدمت ما و این احترام و تشکر خیلی خیلی براشون عزیز و محترمه. سعی کنید چند کلمه یاد بگیرید عراقی و باهاشون ارتباط بگیرید. به عقاید و قوانین‌شون احترام بذارید. اینم بگم که خیلی خیلی مهمه، غذا و نوشیدنی و هر چی، یا اگر میگیرید کامل بخورید یا نگیرید که نیم خورده نذارید کنار. خیلی خیلی ناراحت میشن چون یک سال تمام زحمت‌شون رو می‌بینن که شما دوست نداشتید. خیلی‌هاشون از نون زن و بچه‌هاشون در طول سال می‌زنن که برای اربعین جمع کنن برای خدمت به زائرها. ابدا ابدا ابدا، اگر قراره فقط تست کنید ببینید چه مزه‌ایه و فکر می‌کنید ممکنه نتونید بخورید یا مشترک بگیرید با دوستتون خانواده‌تون یا نگیرید به خدا چیزی نمیشه.

یکی از جاهایی که آدم لازمه گاهی بره تا بیدار شه و حواس‌ش به خودش باشه و خدارو بیشتر شکر کنه، بیمارستانه. چون می‌بینی مشکل تو در برابر خیلیای دیگه واقعا آسونه.

یچیزی بگم، قرص جوشانو اگه نتونستید ببرید یا اگه مثل من نمیتونستید بخورید، قهوه عراقی هایی که تو راه میدن رو حتما بخورید حقیقتا هم خستگیتونو میگیره هم انرژی میده بهتون، کمک کنندس واقعا . تا حالا نخوردم ولی یه جایی خوندم که ممکنه به خاطر گرمای هوا وضعیت بدنتون رو بهم بریزه. احتیاط کنید تو این زمینه به نظرم.

این‌قدر مطمئن "نه" گفتن، منُ می‌ترسونه.

که اگه امسال کلا حسرت‌ش به دلم موند چی؟

اگه نشد کلا چی؟

من به خودت سپردم. مثل راهیان نور. یادته آقای امام حسین؟

من دیگه کاری از دستم بر نمیاد.

قسمت بدم به اون لحظه‌های ناباوری؟