زن زندگی آزادی؟ آزادی نداری؟ ساعت ۱۲ و نیم شب با دوستات تنها تو خیابون چه غلطی می‌کنم پس دخترم؟

اینجا یهو زمستون شد و چقد دلم تنگ شده بود برا بوی زمستون💘

اشکال نداره.

برای اولین بار ۹۰ کیلومتر تو اتوبان رانندگی کردم. سخت بود؟ البته که سخت بود. و خب، شانسِ من یا به عبارت دقیق‌تر و درست‌تر مصلحت خدا، اتوبان پُر کامیون و هیجده چرخ بود! درسته که اول خیلی مقاومت نشون دادم برای نروندن، ولی تجربه جالبی بود و هر از گاهی اینطوری روندن با بابا ترسمُ می‌ریزه تا بتونم با خیال راحت و مسلط آبان ماه برم گواهی‌نامه بگیرم. درسته که فکر می‌کنم یکم سخته و به راحتی از پسش بر نمیام، ولی بابا گفت یکی از لذت‌های پدر اینه که جوون‌ش بشینه پشت فرمون و برونه و بابا کنارش از مسیر نهایت لذت رو ببره. این باعث شد حالم خوب بشه و به این فکر کنم که حداقل تو این مورد، نباید ناامیدش کنم... #دفترچه | علیا ، ۲۷ شهریور ۱۴۰۲

افسردگی گرفتم بچه‌ها. کتاب کمک درسی چرا اینقد گرونه؟

حرکات مفتضحانه‌ای داره از هم‌وطن‌هامون سر می‌زنه که نمی‌دونم سر به کدوم بیابون بذارم.

۳۵ روز مونده تا تولدم و داره به بدترین شکل ممکن می‌گذره.

تقریبا احساس شادی واقعی رو دارم فراموش می‌کنم.

من که اهل فوتبال نیستم ولی نتیجه رو بگین بهم.

نمیتونم واقعا درکی ندارم از این که زنگ اولمون قراره نزدیک ۲ ساعت باشه. تو یک ساعت و نیم ما تسمه تایم پاره می‌کنیم چه خبره؟

ولی من حسابی حواسم به این پرت شد :)

پناه‌گاه ؛ فرهنگ دهخدا : [ پ َ ] ( اِ مرکب ) آنجا که برای حفظ جان و سلامت پناه برند. ـ فرهنگِ شیخ علیا : [ پ َ ھ ْ ] اون‌جا که وقتی از زندگی و مربوطات‌ش می‌بُری، پناه می‌بری بهش. اون‌جا که وقتی آشفتگی عالم رو قلب‌ت سواره، خودتُ توش پیدا می‌کنی و خودتی! خودِ خودت با همه غم‌ها و رنج‌ها و خستگی‌ها و اشک‌ها و خودت. ـ