متنفرم از این که جدیدا اینقد ناراحت می‌شم. بابا هی می‌گه توقع نباید داشته باشی و من دارم واقعا بدتر و حساس‌تر می‌شم.

شاید به خاطر ترک‌هاییه که رو قلبم افتاده.

یقین دارم بخش وحشت‌ناکی از فسادی که زمینه‌ی ظهور رو فراهم می‌کنه و در واقع دیگه دنیا رو لجن می‌گیره گردنِ خودِ ما به اصطلاح بچه شیعه‌هاست. از منِ نوعیِ کوچیکِ مدعیِ حُب اهلِ بیت رسول (ص) گرفته تا مرجعِ متظاهر و آیت اللهِ صورتی و آخوندِ فِیک. مراقب باشیم.

امشب به بچگی‌هامون فکر کنید، به روزای آبی قشنگِ بی‌دغدغه، غُصه نخورید، بالاخره باید بزرگ بشیم؛ ولی کی گفته نمی‌تونیم دوباره با حسِ خوب اون روزها لبخند بزنیم؟

بچه‌های باتجربه‌ی قشنگم، روی قاب سیلیکونی با چسب ماتیکی چیزی بچسبونم خراب میشه؟

اگر آره، کانالی پیجی چیزی میشناسین بتونم برچسب بخرم؟ (واقفین به سلیقه‌ی سبز پسند و کلاسیک پسند و پاییز پسندِ من دیگه)

فنون خوندن به من نیومده.

به خدا من می‌شینم بخونم، ولی با این شاعرها دعوام می‌شه، یا خیلی باهاشون حال می‌کنم، میشینم به نوشتن و بله، سرمُ که میارم بالا می‌بینم یک ساعت و نیم گذشته و دو صفحه هم نخوندم. به جاش پنج بیت اراجیف نوشتم و کتاب سیاه کردم.

ماه اونقد خوشگله که نمیتونم.

اونقد خوشگله که وقتی نگاش می‌کنم به هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌تونم فکر کنم.

و از این مسخره بازی‌ها که تو از ماه خوشگل‌تری و این حرفا هم نداریم.

چهارراه بدونِ چراغ قرمز مصداق جهان بی‌معنویت و بی‌دینه.