در ستایش امروز و نشستن کنجِ این ضریح.

. #شات

در عین حال که دوست دارم بقیه درباره‌م به یه جزئیات خاصی توجه کنن، ابداً خوشم نمیاد کسی درونِ منُ از رفتارم و چشمام و حرفام بخونه (درحالی که خودم نمی‌خوام بدونه) و این تناقض داره دیوونه‌م می‌کنه.

دو ، سه روز مونده تا تولدِ هیجده سالگی ، اندر احوالات :)

مثل این که همه‌تونو باید درباره مورد آخر یه صحبتی داشته باشم با حضرت. اوضاع خیطه گویا :)))))))))

می‌خوام برم یه جایی که مردمش بلد باشن آروم حرف بزنن.

ببینید، خب من بلد نیستم قشنگ ذوق و تشکر و احساساتمُ نشون بدم. ولی هر چی حسِ عجیب غریب و غم و غصه و این چیزا امروز با خودم بار کرده بودم از مدرسه بیارم خونه، خانم نوری اومد دنبالم همه رو پشتِ در ماشین جا گذاشتم و اصلا (هیچ کلمه‌ای ندارم بگم چقد ذوق کردم و چقد خوشحالم یننیمسمرحتبتسنی) اونقد حالم خوب شد که هیچ توصیفی ندارم اصلا. تا شب قراره اون تک شاخه گل رز قرمزُ هِی بو کنم هِی ذوق کنم هِی خوشحال شم هِی از چشمام اکلیل بباره هی از ذوق قلبم ضربانش بره بالا 💘

⁰².⁰⁸.⁰²

این تصویر هیچ‌وقت نشونِ شما نمی‌ده چقد احساس و محبت دریافت کردم ازش، ولی من می‌دونم هر بار با دیدنِ این عکس ریه‌هام پُر از بوی این گُل می‌شه و از ذوق لبخند می‌زنم.

شیخِ‌ساکنِ‌شب بهت گفتم که حرفامو تو نامه و پیام نمیشه بگم و باید بمونه برای خونه‌ی‌پری پس تا اونموقع با پیام‌های کوتاه و خلاصه‌م‌ سر کن و منتظرم بمون. مراقب‌خودت‌باش و تولدِشادی رو بگذرون' تولدت‌مبارک خانومِ‌علیا 💗-

شمسِ فرستنده‌ی کتیبه‌ی سبزِ قلبم، عاجزم الان از وصفِ حالم بعد دیدنِ این چند خط پیام :) من منتظرِ اون روزی می‌مونم که تو خونه‌ی پَری بشینیم از دلتنگی و رویا بگیم و شیر کاکائو بخوریم و زندگی کنیم. ممنونم عارفه‌ی ماهِ من 💘 .

- تولدِ هیجده سالگی باید چطور می‌بود؟ نمی‌دونم. هیچ تصوری ازش نداشتم. ولی خب، حقیقت و واقعیتِ امر چیه؟ اینه که من، شبِ تولدِ هیجده سالگی‌م، کنجِ اتاقم، روی میز تحریرم نشستم؛ لپ‌تاپ رو باز کردم، فیلمِ چهار سالگی‌م رو مرور کردم، با یه برش پیتزای باقی مونده از چند روز پیش که دست‌پختِ مامانه، شمعِ تموم شدنِ هیجدهمین سالِ زندگی‌م رو فوت کردم، با خوندنِ پیامِ یه دوست لبخند زدم، با نگاه کردن به کتیبه‌ی هدیه‌ی تولدم آروم شدم، و با بوییدنِ گلی که امروز از یکی از عزیزترین آدم‌های زندگی‌م هدیه گرفتم، تمامِ وجودم مملوء از احساسِ شعف و آرامش شد. بزرگ شدن حالا یه طعمِ دیگه‌ای داره. حالا حالم خوبه. درسته هنوز باور نکردم هیجده سالگی رو، ولی واقع‌بینانه و صادقانه به زندگی نگاه کنیم، می‌تونه این‌قدرا هم بد نباشه. پارسالِ در عینِ ناباوری موقعِ فوت کردنِ شمعِ هیفده سالگی تو هتلِ مشهد و با بچه‌ها، آرزویی داشتم که خودم هم از خطور کردن‌ش اون لحظه به ذهنم تعجب کردم؛ ولی امسال هیچ آرزویی نداشتم. امسال تنها چیزی که بعد از شمردنِ هیجده عدد تو دلم آرزو کردم، این بود که: "خدایا لطفا تهش برام قشنگ‌ترین‌ش رو رقم بزن" همین کافیه نه؟ این بهترین چیزی بود که می‌شد باشه. به یاد موندنی‌ترین تولدِ نوجوونی‌م، مبارک :) پ.ن: پارسال دو شب قبلِ تولدم، این موقع، رو به روی ضریحِ آقای امام رضا بودم. دلتنگی، دلتنگی، دلتنگی. امید :) پ.ن۲: شبِ تولدم، اون شبی بود که عاشقِ تو شدم، آقای امام حسینِ قلبم. یادگار از شبِ تولدِ هیجده سالگی، شبِ سومین روزِ آبانِ هزار و چهارصد و دو شمسی. - شیخ علیا، سیده فاطمه‌ی دنیای واقعی. -