وقتی شروع می‌کنی درس خوندن، درس:

یه زمانی، یه انسان بودم با مقداری دلتنگی. خیلی هم دور نیست اون زمانی. ولی دوباره، یه عالمه دلتنگی هستم، با مقداری انسان. مثل گذشته‌های نزدیک.

آدمی‌زادُ نمی‌دونم ولی من پوست و گوشت و خون‌م با دلتنگی عجینه، انگار که اسم‌م از ازل دلتنگی بوده باشه، انگار دست تو دست دلتنگی منُ فرستاده باشن به دنیا، انگار نون و آب‌م دلتنگی بوده و هست. در عین حال که دارم تموم می‌شم از دلتنگی، دوست‌ش دارم، احساس عمیق و دوست‌داشتنی‌ایه. مثل معشوقی که با خنجر قلب‌تُ شرحه شرحه می‌کنه ولی باز هم دوست‌ش داری و به آغوش می‌کشی‌ش.

دلتنگی، دلتنگی، دلتنگی. به قول خانمِ ناحله خانم، چیه این موجودِ بی‌صاحب که ۱۲ شب و ۷ صبح و ۴ عصر حالی‌ش نیست؟ دلتنگی دلتنگی دلتنگی. آره من، من دلم برات تنگ شده.

دلتنگی درد لاعلاجِ بشریته :)

و أمّا القلوب المنکسرة، العباس کـفیلـهٰا...

میروم گریه کنم باز دمی را در خود میروم غرق کنم کوه غمی را در خود

ببینید، ما یه همسایه داریم که خیلی خانواده مذهبی و محجبه‌ای نیستن. معمولی محسوب می‌شن نسبت به من و خانواده‌م. ولی ولی ولی؛ نکته کجاست؟ اون‌جایی که آقای همسایه به قدری مؤدب و محجوب و با حیا و سر به زیره که تا حالا یک بار نشده تو چشمِ خانم‌های همسایه نگاه کنه، یک بار نشده وقتی ما داریم رد می‌شیم یا کاری و صحبتی هست سرش رو بالا بگیره، یک بار نشده جواب سلام نده یا با لحنِ بدی سلام بده و کمتر از ادبِ مطلق صحبت کنه با همسایه‌ها. درد و بلاش بخوره تو سرِ همه‌ی اون مذهبی(نما)ها و انقلابی(نما)هایی که ادعاشون از خودسازی و شهادت و محرم و نامحرم و فلان و بهمان گوشِ فلک رو کَر کرده ولی آدم از دست‌شون آسایشِ روانی و امنیتِ جانی نداره. آره.

جلد کردنِ کتابام روحمُ جلا می‌ده.

یه جون به جونام اضافه می‌کنه قشنگ. هم درس خوندن قشنگ می‌شه، هم خیالم راحته کتابم مدت زمانِ بیشتری عمر خواهد کرد.

آخرین باری که بارون می‌بارید خیلی اتفاقاتِ قشنگی نیوفتاد.