پسر خاله‌ی چهار ساله‌م، داشته اخبار می‌دیده، یهو رو می‌کنه به باباش، می‌گه بابا، من بخوام با اسرائیل بجنگم، حواس‌شونُ پرت کنم، باید چیکار کنم؟ میشه بگی؟ میشه بگی برای بچه‌های پلسطین (نمی‌تونه ف رو تلفظ کنه) چیکار کنم؟ بعدش باباش براش توضیح می‌ده باید ملحق بشی به نیروهای حزب‌الله و بچه‌های سید حسن نصرالله، از شمال برین حواس اسرائیل رو پرت کنین که بچه‌های فلسطین رو نزنن. گفته خب فهمیدم، بچه‌های پلسطین لباس ندارن که، باید لباس بپوشن، تا اینا لباس بپوشن من حواس اسرائیلیا رو پرت کنم اینا برن تو انباری قایم بشن من برم اسلحه بر دارم. و این سناریو ادامه دارد :)

یعنی کودکِ چهار ساله بیشتر از برخی بزرگ‌سالانِ هم‌وطن می‌فهمه.

بعضی وقتا همه چی به نظرم خیلی عجیب میاد.

عجیب، خودِ کلمه عجیب هم عجیبه. یا خدا، باز گیر افتادم تو گرداب کلمات.

شیخ علیا به امید روزی شب به صبح می‌رسونه و صبح به شب که بهش بگن 'همسایه امام رضا' دورت بگردم :).

الان ۲۵ روز گذشته از اون روز، چه حسی باید داشته باشه؟

چه مصداقی براش پیدا می‌کنید؟

حال دلم بَده ، صبرم سَر اومده .. تو هم منُ نخوای ، بگو کجا برم :) دنیا پَسم زده ..

من گاهی، یا مدام، تو سیاهی مطلق افکارم غوطه‌ور می‌شم، و بعد غرق. و حتی خودمم نمی‌دونم دقیقا کجام و چطوری باید خودمُ بکشم بیرون از این اوضاع.

فلش بک، مرور کنیم.

مرور، فلش بک بزنیم.