دیشب خیلی زودتر و سادهتر از چیزی که باید، گذشت. بچهها نبودن که با خوراکی خوردن و بازی کردن و حرف زدن وقت بگذرونیم. ولی مطهره و صادق اومدن کوپه ما، و امسال کاملا متفاوت از دو سالِ قبل، با اونها بهمون خوش گذشت. به لطف خدا امسال قطار خیلی بهتره و کوپهمون به خاطر چهار تخته بودن خیلی قابل تحملتر بود و همچنین، امکاناتش! تلویزیون داشتیم و بله، سه چهارتا فیلم نصفه نیمه صرف شد. از رسوایی و اخراجیها تا آینه بغل. که البته صادق وسطِ فیلم آخر خوابش برد و بعد رفتن کوپه خودشون و طبیعتاً بعد از ساعتِ دوازده ما هم خیلی خسته بودیم و خوابیدیم. خوابیدیم؟ نه متاسفم. فقط ریحانه و فاطمه خوابیدن. من و غزل؟ مثل ارواح سرگردان، حوالی ساعاتِ گذشته از نیمهشب، تو راهرو رو به پنجره ایستادیم، آسمونِ تاریکِ پُر ستاره و خودمون رو توی انعکاس شیشه دیدیم و در سکوت به مداحیهایی گوش کردیم که قلب خستهمون رو لمس کردن. بغضِ نشسته تو گلومون که یادگار تهرانِ دودآلود بود، با اشکهامون نوازش کردن و با زمزمه و نجوا، یاد کردیم از همهی بچههایی که باید کنارمون میبودن و نبودن... حوالی ساعتِ دو نصفه شب. قلبِ سنگینم بالاخره با سر گذاشتن روی یه شونه امن و اشک ریختن سَبُک شد و باور کردم کجام.
من کجام؟ من تو خلقتم کجام؟ متعلق به چه کسی و چه چیزی هستم؟ و حتی متعلق به چه احساساتی؟ من اینجا چیکار میکنم و اصلا چطور به اینجا رسیدم؟ من چطور در روند زندگیم به اینجایی رسیدم که هستم؟
ما از آخرینها حرف زدیم. توی اتوبوس از آخرین سفر به عنوان دانش آموز و با مدرسه، توی قطار از آخرین باری که اینطوری و با هم میتونستیم و میتونیم باهم بریم مشهد و کی میدونه سالِ دیگه چه اتفاقی میوفته؟ کی مُرده و کی زندهست؟ کی کجای دنیاست؟ و دفعهی بعد چطور قراره زیرِ ستونِ سیزده صحن پیامبر اعظم دور هم جمع بشیم؟ همهچیز عجیب و پُر از دلتنگی به نظر میرسه. پُر از احساسِ گذر زمان و ناتوانی و عجزِ من در برابرش. پُر از تمنا برای این که بفهمم چطور باید این آخرینها تا ابد ثبت بشن، چطور باید زمان رو نگه داشت؟
#دفترچه |
#روزنگار |
#علیا
- سیُمین روز آبان ماهِ هزار و چهارصد و دو
پ.ن: جدی جدی آبان تموم شد.
