یه وقتایی، آدم یه طوری بهم میریزه که هیچی آرومش نمیکنه. نه قدم زدن زير بارون، نه بیرون رفتن با دوست و رفیق، نه فیلم دیدن و آهنگ گوش دادن، نه تنهایی، نه کتاب خوندن، نه حتی گریه کردن.
اون وقتا، فقط یه چیزه که قلبِ مچاله شدهمونُ از هم باز میکنه. بغلِ مادر. اون وقتا، فقط یه راهی هست برای آروم شدن. بری بشینی کنارِ مامانت، سرتُ بذاری رو شونهش، مثلِ کوچیکیهات خودتو تو بغلش جا کنی هرچند که دیگه جا نمیشی، عطرشُ با تمام وجود استشمام کنی و به ریههات بکشی، و یه نفس عمیق بکشی. اون وقتا فقط نوازش شدنِ موها و زمزمهی صدای مامان تو گوشت که میگه چی شده عزیز دلم، آرومت میکنه. مثلِ آبی که رو آتیش میریزن. مثلِ بچهای که گم شده و وقتی مامانشُ پیدا میکنه نگرانیهاش تموم میشه. مثلِ آدمِ دلتنگی که به وطن میرسه، به خونه، به آغوشِ گرمِ امن.
مادر، وقتی اینطوری بهم میریزیم، وقتی هیچی دیگه آروممون نمیکنه، بگو کجا بیایم تو بغلت جا کنیم خودمونُ؟ بگو کجا بیایم نوازش کنی موهامونُ؟ کجا بیایم سر بذاریم روی خنکای شبکههای ضریحت و یه نفس عمیق بکشیم و بغضمون بترکه؟ کجا بیایم مادر؟ :))))))))))))
دنیا به ما بغل گرفتنِ ضریحِ مادرمونُ بدهکاره، یه آرامشِ محض، سر گذاشتن روی مرمر یه حرم که بوی یاس میده...
#دفترچه |
#مسطورات |
#علیا
- پنجمین روزِ آذرِ هزار و چهارصد و دو شمسی
