پناه‌گاه ؛ فرهنگ دهخدا : [ پ َ ] ( اِ مرکب ) آنجا که برای حفظ جان و سلامت پناه برند. ـ فرهنگِ شیخ علیا : [ پ َ ھ ْ ] اون‌جا که وقتی از زندگی و مربوطات‌ش می‌بُری، پناه می‌بری بهش. اون‌جا که وقتی آشفتگی عالم رو قلب‌ت سواره، خودتُ توش پیدا می‌کنی و خودتی! خودِ خودت با همه غم‌ها و رنج‌ها و خستگی‌ها و اشک‌ها و خودت. ـ

فقط می‌خوام از همه‌چی فرار کنم.

هویزه عزیزان >>>>>

خداحافظی از دوکوهه عجیب‌ترین احساسیه که می‌تونم تجربه کنم. برای برگشتن به کربلا یه امیدی دارم ولی درباره‌ی اینجا هیچی نمی‌تونم بگم. کاملا مخلوط خوف و رجا و بی‌تابی...

خُنَکی هوا رو زیر پوستم احساس کردم...

- شنیدم که تو این سرما این همه ساعت تو آب حوض بودید من یخ کردم. + دیدم که به پشت شما زدند من پشتم درد گرفت. - این همه شما کار می‌کنید من دستام تاول می‌زنه. #مکالمات #فیلم #رحیل

امام رضا منو چایی خور کرده بدجور‌

یادآوریِ نبودنِ یه خاطره‌ی خیلی دور.

من یک کنکوری هستم. مزاحم نشید لطفا. همون منِ کنکوری: ۴۴ تا فیلم تو صفِ دیدن.

مشخصه زدم تو فاز چه فیلمایی دیگه؟

یه روز که از اجتماع، حتی اجتماعِ کوچیکِ کلاس دور می‌شم، تو خونه می‌مونم و از تنهایی لذت می‌برم، یه حسِ وحشت‌ناکِ اضطراب از مقابله با جمع میاد سراغم، حسِ دوری می‌کنم، حس غریبی یا یه همچین چیزی. دیگه دلم نمی‌خواد تو جمع قرار بگیرم.

گیر افتادم بین یه سری کار و مسئولیت و وظیفه که چون وقتم کمه برای انجام دادن‌شون، استرس گرفتم الان. یعنی چی آخه. بعد این استرسه جای این که سرعت عملمُ زیاد کنه رسما منُ فلج می‌کنه. فلج مغزی و جسمی و همه نوعی.