دلم برای آسمون امروز واقعا تنگ می‌شه.

ولی واقعا هوای دوکوهه انگار منو بغل میکنه .

راستش، حقیقتِ امرِ زندگی اینه که بقیه فقط ادا در میارن، واقعا هیچ‌کس تو رو هیچی حساب نمی‌کنه! چه برسه که بخوان به حرفت فکر کنن. فقط اوکی اوکی باشه بیخیال ولمون کن.

حاجی، سید، چشمت روشن باشه. دختر خانم گُلت چهار روز قراره سه وعده در روز نوشابا بزنه تو رگ دور از چشم ابوی.

شب آخره و من قلبم داره میاد تو دهنم...

و آن‌گاه که غریق در اقیانوسی از اندوه هستیم، دوکوهه، به فریادمان می‌رسد.

کاش به درک #حضور برسیم رفیق. کاش به درک حضور برسیم...

همه چی بر می‌گرده به همین یه کلمه #حضور

حضور شهدا حضور من حضور اطرافیانم حضور امامِ حاضر حضور خدا... چراییِ حضور کجاییِ حضور

غربت؛ وحشتناک‌ترین حس ..

یه معبر، که صاف می‌رسه به آسمون ..

۴ روز مجموعاََ تو سفر بودیم. و در عین حال که حس می‌کردیم چقدر داره دیر میگذره و این ۴ روز انگار به اندازه دو هفته زندگی کردن باهم گذشت، آخر سفر به خودمون اومدیم و دیدیم خیلی خیلی زود گذشت؛ در واقع انگار نگذشت، انگار در عرض ۱ ساعت همه چی تموم شد ...