اگه برم پیش دکتر و بهم بگه چرا دوباره سیاتیکت گرفته میزنم زیر گریه.

رُز صورتی .

امروز خیلی خاکستریه. حتی وقتی از پنجره آشپزخونه به اتوبان نگاه می‌کنم همه ماشین‌ها سیاه سفید و بی‌روح و زشت دیده می‌شن. کاش بارون بیاد.

پنجمین روز مارس. چرا اینقد عجیب به نظر میاد این سه کلمه کنار هم؟

رُز نیست ، ولی صورتی که هست .

همه‌مون یه روز آخرین پیام‌مون رو با انسان‌ها رد و بدل می‌کنیم، برای آخرین بار تو چشم‌هاشون غرق می‌شیم، برای آخرین بار در آغوش می‌گیریم‌شون، برای آخرین بار صداشون می‌کنیم و صداشون رو می‌شنویم، برای آخرین بار می‌بوسیم‌شون، برای آخرین بار ازشون خداحافظی می‌کنیم، برای آخرین بار اون‌ها رو زندگی می‌کنیم، برای آخرین بار داریم زندگی می‌کنیم بدون این که بدونیم آخرین باره.

یه روز همه‌ی ما برای آخرین بار می‌خندیم و برای آخرین بار دنیا رو با چشم‌هامون تماشا می‌کنیم. برای آخرین بار شاد می‌شیم و برای آخرین بار احساس غم رو تجربه می‌کنیم. برای آخرین بار...

یه روز حتی همه‌مون برای آخرین بار ایتا رو باز می‌کنیم، تو کانال روزمره‌نویسی‌مون پیام می‌ذاریم، جواب دوست‌های مجازی‌مون رو می‌دیم، کانال‌های دیگه رو چک می‌کنیم، بدون این که بدونیم آخرین باره. شاید هم بدونیم آخرین باره و در اون صورت چقد غم‌انگیز خواهد بود.

شاید حتی یه روز و یه لحظه برای آخرین بار به یک‌نفر پیام بدیم، بگیم سلام، و قبل این که جواب بده دیگه نباشیم!

این روزها خیلی به این فکر می‌کنم که نبودنِ من چه تغییری تو زندگیِ اطرافیانم ایجاد می‌کنه؟ یا حتی این تغییر اگه به وجود بیاد که بعیده، چه مدت طول می‌کشه؟