یه روز همه‌ی ما برای آخرین بار می‌خندیم و برای آخرین بار دنیا رو با چشم‌هامون تماشا می‌کنیم. برای آخرین بار شاد می‌شیم و برای آخرین بار احساس غم رو تجربه می‌کنیم. برای آخرین بار...

یه روز حتی همه‌مون برای آخرین بار ایتا رو باز می‌کنیم، تو کانال روزمره‌نویسی‌مون پیام می‌ذاریم، جواب دوست‌های مجازی‌مون رو می‌دیم، کانال‌های دیگه رو چک می‌کنیم، بدون این که بدونیم آخرین باره. شاید هم بدونیم آخرین باره و در اون صورت چقد غم‌انگیز خواهد بود.

شاید حتی یه روز و یه لحظه برای آخرین بار به یک‌نفر پیام بدیم، بگیم سلام، و قبل این که جواب بده دیگه نباشیم!

این روزها خیلی به این فکر می‌کنم که نبودنِ من چه تغییری تو زندگیِ اطرافیانم ایجاد می‌کنه؟ یا حتی این تغییر اگه به وجود بیاد که بعیده، چه مدت طول می‌کشه؟

جان پناه ..

خدایا تو دانی که بر ما چه آمد خدایا تو دانی که ما را چه می‌شد؟ - مولوی

نقشی ضعیف بودیم بر صفحهٔ شکستن چون "ها"یِ رویِ شیشه رفتیم رفته‌رفته(:

کاش می‌شد خاطره‌ها رو بغل کرد .

غم تو را همان شب که دل سپردم به جان خریدم :)

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را او که هرگز نتوان یافت همانندش را منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد غزل و عاطفه و روح هنرمندش را از رقیبان کمین کرده عقب می ماند هر که تبلیغ کند خوبی دلبندش را مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر هر که تعریف کند خواب خوشایندش را مادرم بعد تو هی حال مرا می پرسد مادرم تاب ندارد غم فرزندش را عشق با اینکه مرا تجزیه کرده است به تو به تو اصرار نکرده است فرایندش را قلب من موقع اهدا به تو ایراد نداشت مشکل از توست اگر پس زده پیوندش را حفظ کن این غزلم را که به زودی شاید بفرستند رفیقان به تو این بندش را منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر لای موهای تو گم کرد خداوندش را کاظم‌بهمنی