از حرف زدن پشیمون می‌شم ، حتی از خندیدن ، از نگاه کردن به آدم‌ها، از دیدن‌شون ، از فکر کردن بهشون ؛ از هر چیزی که منُ به آدم‌ها متصل کنه پشیمون می‌شم چون احساس می‌کنم اشتباهه... آسیب می‌زنه ، به خودم یا بقیه . من تو احساسِ واقعی نبودنِ زندگی گاهی غرق می‌شم و هیچ‌کس نجاتم نمی‌ده.

(منی که یهو وسط حرف زدن و خندیدن پشیمون می‌شم و سکوت می‌کنم)

حال دلم بَده ، صبرم سَر اومده .. تو هم منُ نخوای ، بگو کجا برم :) دنیا پَسم زده ..

«که تو از ازل غمگین بودی، خنده‌غمگین‌ترت می‌کند. که تو از ازل تنها بودی، خنده تنهاترت می‌کند.آن‌که چون من با دردی ژرف به زمین آمده باشد، با خنده خوشبخت نمی‌شود.» ‌ ‌بختیار علی.

.

ما خونوادتاً وهبِ خانواده‌تیم :)

چرا بیداری؟

ممبری که متانویا رو خواسته بود، لطفا آیدی‌ت رو بذار تو ناشناس برام.

پناه‌گاهِ سبز . . .

امروز بزرگداشت شهید سید جمال‌الدین اسدآبادیه. یادم بندازید درباره‌ش حرف بزنیم.