آخرین غروبِ سال هزار و چهارصد و دو اونقدر زیباست که من قلبم :) ✨💞

بچه‌ها، ممنونم که تو این یک سال و خورده‌ای همراهم بودین. عیدتون مبارک باشه و امیدوارم سال ۱۴۰۳ روزای بیشتری خوشحال باشین و غم‌های عمیق و سنگین رو تجربه نکنین. نوا برام خیلی ارزشمنده و مثل یه دفتر خاطرات میمونه اما مدت احتمالا طولانی‌ای تنهاتون میذارم. اینجا همچنان هست، حداقل فعلا. اما من نیستم. مراقب خودتون باشید.

خداحافظ :)

از غم غزه بمیریم کمه. کجان مسلمان‌هایی که برای خلخالِ زن یهودی گریبان چاک میدن و برای ناموس اسلام خفه‌خون گرفتن و استخوان‌های زیر خاک وجودشون از اون‌ها بیشتره...

اما عزیز ما، نه برای ما، که برای غزه ظهور کن ...

دیدی نتونستم برم خب؟ :)))

و أمّا القلوب المنکسرة، العباس کـفیلـهٰا... اینطوری خودمونُ آروم کردیم دیگه :)))

من امشب قراره در عاجزانه‌ترین حالت ممکنم، در حالی که هیچ‌کس به درگاه تو شرمگین‌تر از من نیست، مقابلت زانو بزنم و اجازه بگیرم و سر بذارم روی پات و زار بزنم حضرت امیر، حضرت پدر...

«هرگه یکی از بندگان گنهکار پریشان روزگار، دست انابت به امید اجابت به درگاه حق جلّ و عَلا بردارد، ایزد تعٰالیٰ در او نظر نکند بازش بخواند؛ باز اعراض فرماید. بار دیگرش به تضرع و زاری بخواند. حق، سبحانهُ تعٰالیٰ فرماید: یٰا ملائِکتي قَد أستَحْیَیْتُ مِن عَبدیٖ و لیسَ لَهُ غیریٖ فَقَد غَفَرتُ لَهُ .دعوتش را اجابت کردم و امیدش را بر آوردم که از بسیاریِ دعا و زاریِ بنده همی شرم دارم.» - گلستان، #سعدی