دیدی نتونستم برم خب؟ :)))

و أمّا القلوب المنکسرة، العباس کـفیلـهٰا... اینطوری خودمونُ آروم کردیم دیگه :)))

من امشب قراره در عاجزانه‌ترین حالت ممکنم، در حالی که هیچ‌کس به درگاه تو شرمگین‌تر از من نیست، مقابلت زانو بزنم و اجازه بگیرم و سر بذارم روی پات و زار بزنم حضرت امیر، حضرت پدر...

«هرگه یکی از بندگان گنهکار پریشان روزگار، دست انابت به امید اجابت به درگاه حق جلّ و عَلا بردارد، ایزد تعٰالیٰ در او نظر نکند بازش بخواند؛ باز اعراض فرماید. بار دیگرش به تضرع و زاری بخواند. حق، سبحانهُ تعٰالیٰ فرماید: یٰا ملائِکتي قَد أستَحْیَیْتُ مِن عَبدیٖ و لیسَ لَهُ غیریٖ فَقَد غَفَرتُ لَهُ .دعوتش را اجابت کردم و امیدش را بر آوردم که از بسیاریِ دعا و زاریِ بنده همی شرم دارم.» - گلستان، #سعدی

او جز من پناهی ندارد، پس او را آمرزیدم :)

آقا حلال کنید. همین دیگه. دمتون گرم.

به عنوان حسن ختام، یه صوت پُر از خاطره هم، تقدیمتون کنم و برم :)

یا علی یا مولا ، ای نگارِ زهرا :) یا حیدر یا حیدر یا مرتضی ...

هجده سال پیش چنین شبی، مامان تا سحر بیدار بود و احیا می‌گرفت؛ و قرار بود فردای چنین روزی من به دنیا بیام. نمیدونم اون شب چی گذشت بین مامان، و حضرت پدر و خدا... اما یه چیُ می‌دونم. منُ سپردن دست شما حضرت حیدر، و شما پدری می‌کنی در حقِ من.

ای اهل حرم ، خوب ببینید پدر را ...