امروز داشتم فکر می‌کردم، نمازمون رو باید با پیش فرضِ این که اگه الان اول وقت نخونم، از کجا معلوم عمرم قد بده و بتونم بعدا بخونمش، بخونیم. از کجا معلوم؟ شاید این آخرین نماز زندگیمون باشه. اول وقت نباشه شاید قضا بشه.

چرا الان که آقای رئیسی دیگه نیست تازه داریم خدمات‌شون و زحمات‌شون رو منتشر می‌کنیم؟ تو این سه سال کجا بودیم؟

دو تا حسرت به دلِ منِ دهه‌هشتادی می‌مونه. یک. نمی‌تونم دیگه به آقای رئیسی رای بدم و مهر انتخابات و انتخاب ایشون پای شناسنامه‌م بخوره. دو. هیچ‌کاری براشون نکردم...

فاطمه‌ی عزیزم، سلام. هرگز فراموش نکن که سختی و آسانی مثل امواج دریا می‌مانند. می‌آیند و می‌روند. قوی هستند و ضعیف، طولانی‌اند یا کوتاه، پر از نوسان و بالا و پایین و تغییرند! درست مثل دریا... با آب و هوای دلت تغییر می‌کنند و هیچ‌کدام حتی بیش از مدت مقرری‌شان ماندگار نیستند. #نامه‌هایی‌به‌خودم ء شنبه ۵ خرداد ۰۳

بعضیتون دیروز اولین امتحان‌تون رو دادید و بعضی‌هاتونم مثل من امروز اولین امتحان‌تون رو دارین. خب بچه‌ها، گوش بدید چی می‌گم. لطفا برای رسیدن به چیزی که می‌خواید بجنگید. جای حسرت باقی نزارید! موفق باشید تا تهش.✨

بچه‌ها بیاین لطفا برای مادربزرگ هوپ دعا کنیم حالش خوب بشه زود.

هشتگ چای در مکتب بزرگان .

-

اندازه دَه سال خستگی تو جونم نشسته.

گاهی وقت‌ها، حتی خودت با «خودت» غریبه می‌شی. اون زمان‌ها یکم با خودت مهربون باش تا بگذره. آخه «خودت» تنهاست، ترسیده احتمالا، غمگینه شاید و بی‌قرار و بی‌تاب، اعتمادش رو به خودش و دیگران از دست داده. باهاش مهربون باش تا بگذره و آرومش کن.

جدیدا هر اتفاقی میوفته یا درباره هر چیزی حرف می‌زنم خوابش رو می‌بینم. خصوصا اگه منتظر یه چیزی باشم.