دلم میخواد همه رو بلاک کنم. یعنی فقط یه قدم راه دارم تا این که با دوستام دعوام بشه و یه رویی ازم ببینن که تا حالا ندیدن. یه مدت نزدیکم نشید تا ببینم چه غلطی باید بکنم.

فکر می‌کنی اصلا کسی قراره وجود داشته باشه که منو دوست داشته باشه؟ فکر می‌کنی اصلا آدمی پیدا می‌شه که بتونه عاشق من باشه؟ نه. همچین کسی وجود نداره چون من اساساً موجود دوست‌داشتنی و خوبی نیستم. مگر این که مثل قصه‌ها دیوی جنی جادوگری خون‌آشامی چیزی عاشق من بشه اونم چون جفت‌مون وجود تاریکی داریم. که باز اونم بعیده. چرا؟ چون باز حتی توی بد بودن و تاریک بودن هم خیلیا از من بهترن. من فقط یه احمقم. وای ولم کنید. دیوونه شدم. #دفترچه / #آشفته / #درون

گریه کن. اشکال نداره اصلا. نه؟

نباید یادم میوفتاد که حسرت تجربه‌ی خیلی چیزا رو در سن هجده سالگی دارم.

و جالبش اینه که دقیقا فقط سه ماه از ۱۸ سالگیم مونده!

نه اشتباه نکن، سه ماه تا ۱۸ سالگی نمونده. دقیقا سه ماه از ۱۸ سالگی موندهههههههههه؟!

بفرما الان استرس ۱۹ سالگی ام دارم

-

داداش می‌خوام.