عکس‌های کامل و بی‌نقص گرفتن از غذاهایی که هنوز خورده نشدن، واقعی نیستن. من معتقدم عکس گرفتن از غذا و مکان‌ها و اتفاقات، باید واقعی باشه.

روزهای جالب ؛

#خاطرات‌جنگ / روز دوازدهم بیش از دَه روز از اولین انفجار و آغاز جنگ می‌گذرد. آن‌قدر در این ده روز اتفاقات ریز و درشت از سر گذرانده‌ام که فکر می‌کنم، دست کم باید یک ماه گذشته باشد. شاید خاصیت جنگ همین است. روزها کش می‌آیند و فکر می‌کنی که هرگز تمام نخواهند شد. همان اولین روزها، به ناچار مامان و ریحانه را در خانه تنها گذاشتم و به سفری که از پیش برنامه‌ریزی شده بود رفتم. تمام آن سه-چهار روز فکر و خیالم خانه بود و تهران. شب‌ها بی‌سر و صدای پدافند و ریزپرنده، صبح می‌شد و روزها با رصد اخبار، اقصی‌نقاط فکر و قلبم مورد هجوم ریزپرنده‌ها قرار می‌گرفت. نهایت امر، به خانه بازگشتم. به نقطه‌ای از جهان که حتی زیر صدای انفجار و غبار و دود، آرام بودم و حالم خوب بود. حتی اگر قرار بود بمیرم، دوست داشتم در خانه بمیرم. در خانه‌ی بزرگم، تهران. وقتی اضطراب و ترس مامان و ریحانه از صدای پدافندها و انفجارها را دیدم، انگار دنیا روی سرم خراب شد. آن چند روزی که نبودم، چقدر بد گذشته بود برایشان، و من حتی نبودم. بیست و هشتم خرداد بود، پنج روز گذشته از جنگ که در مسجد بابا بهمان خبر داد حالِ بابا بزرگ بد شده و باید الساعه به خلخال برویم. شاید این آخرین چیزی بود که توان روحی‌اش را در شرایط آشفته‌ی جنگی و دوری بابا داشتم. اما چاره‌ای نبود. چمدان و ساک و مدارک جمع شد و صبح، درست بعد از اقامه‌ی نماز صبح، به سمت خلخال راه افتادیم. سفری که هیچ تصوری از آن نداشتیم. بابا همراه‌مان نبود، راننده هاگرید (بالاخره دنیا هاگرید منو بهم داد) بود و مسیری که با همه‌ی شلوغی‌اش، برای راننده‌مان غریب بود. ما نهایتا به خلخال رسیدیم. در حالی که احساس می‌کردم روح خسته‌ام نفس می‌کشد و گوشه‌ای از قلبم، به در خانه‌مان در تهران، گیر کرده. در این چند روزی که در خلخال بودیم، همه‌ی جاهایی که می‌توانستیم بگردیم را گشتیم. گشتن‌های دوتایی با چوب پرنده‌مان که همان املتِ طفلکی بود (پراید مسی رنگ اکلیلی‌مون). حتی مسافتی ۱۱۰ کیلومتر آن‌طرف‌تر هم از دست ما و جاروی پرنده‌مان در امان نبود و یک ظهر تا غروب را بدونِ لوکیشن و نشان و این که بدانیم حتی کجای دنیاییم، در اردبیل گشتیم و چرخیدیم. از این میدان به آن میدان و از این خیابان به آن خیابان. راستش این که خانه‌ی عزیز جون اینترنت نداشت و مجالِ غرق شدن در اخبار و فضای مجازی را نداشتم، فرصتی بود تا لذتِ دوری از اینترنت اعتیاد آور و اسکرول اخبار را بچشم. حتی تجربه‌ی پیدا کردنِ رستوران جدید شهرمان با میز و صندلی چوبی و تخت سنتی و حوز آب و آلاچیق و درخت و پنجره‌های رنگی، با سرو انواع غذاها، اعم از چلوکباب و پیتزا و دوغ سنتی و موهیتو، آن‌قدر بانمک بود که احتمالا پاتوق‌مان در مسافرت‌های بعد هم باشد. روزها اینجا همین‌طور می‌گذرند. دور از اخبار، دور از سر و صدا، در گشت و گذار در شهر و خیابان‌های تکراری، بدون اینترنت درست و حسابی، با کرم‌ریزی‌های بچه‌ها روی هم و پی در پی منچ و جنگل مخوف بازی کردن. روزها همین‌طور می‌گذرند و صبح روز دوازدهم درحالی که تصمیم گرفته‌ام خاطرات این روزها را مکتوب کنم، می‌شنوم که آتش‌بس موقتی سکانسِ جدید جنگ است. راستش، من دلتنگ چکش خوردنِ آهنِ داغ‌شده‌ی قلبم، با صدای هر انفجار و پدافند می‌شوم. یادم می‌آید «جنگ نعمت است - امام خمینی رحمة الله علیه»

جنگ هنوز تموم نشده! @ir_mohebin

چه رحمتی بود جنگ.چه عزتی داشت مبارزه با اسرائیل. چه خوش می‌گذشت شمردن موج‌‌ها و موشک‌ها. چه دلپذیر بود حملۀ باطل و دلپذیرتر پاسخِ بی‌تردیدِ اهالیِ حق. لعنت به کسی که شیرینی حمله به العدید را به مذاق امتّی تلخ کرد.لعنت به خودشان و توئیت‌هایشان. لعنت به کسی که از تاب‌آوری و اتحاد بی‌سابقۀ مردم چشم‌می‌پوشاند و از جنگ مقدس با اسرائیل می‌هراسد. خصم و خصم و خصم. در سینۀ منِ جوان ِ انقلابی و دوستانم. در گلوی دوست براندازِ وطن‌پرستم که با من از احساسِ حقارتِ بعد از آتش‌بس می‌گوید. در چشمِ نوجوانی که تا پیش‌‌از اولین حمله، هیچ از سیاست و مسائل‌بزرگانه سر در نمی‌آورد. در صفحۀ چت با رفقایی که پیش از این نمی‌دانستم می‌شود با آنها درباره این چیزها حرف زد؛از این آدم‌ها که سرشان همیشه توی کار خودشان بود.

#شات خب من قربون این رفیق باید برم💕

سلام، تهرانِ عزیزِ غبارآلود و غم‌گینم.

📪 پیام جدید کانال تلگرامتو میدی؟ #دایگو

t.me/MrsAliiaa

سلام، محرمِ عزیزِ قلب‌هامون. - @Alnana