_درد دارد که خودت علت لبخند شوی و دلت در همه حالات پر از غم باشد :)

_و در نهایت؛ به هنگامه‌ی سقوط زیر لب به یاد خودش که از دست رفته بود گفت: ما همگی ناچار به زندگی بودیم.

چه بگویم که غمت ماضی استمراریست؛💔

و گریز از تو بی فایده است ، تو در من وجود داری .. مثل جنگ در خاورمیانه :)

_همه مان به گونه ای در گذشته گیر کرده ایم در لبخندی که دیگر بر چهره ای اشنا نمی‌شیند ، در صدایی که دیگر از گلویی بر نمی اید ، در گرمی دستی که دیگر دستمان را نمی‌گیرد، در خاطره ای که دیگر تکرار نمی‌شود، آری ؛ ما همه امان قربانی چیز های از دست رفته ایم.

دستم به شنبه‌های ِ خیالت نمیرسد ، مشغولِ عصرِ جمعه دلتنگی ِ توأم ..

🥲✨

همه شب سجده برآرم که بیایی تو به خوابم؛ و در آن خواب بمیرم که تو آیی و بمانی(:

_انتظار پر از رنج است، فراموش کردن هم رنج آور است اما ؛ رنجِ بلاتکلیفی ؛ از هر چیزی بیشتر است.

‌++

_رنج همانیست که ما در آنیم! گرد خود میگردیم و خبر از خود و دنیای خود نداریم؛ و چه هنگام به پایان می‌رسد این دفتر.