فردا تمام پیام ناشناس هارو میزارم
هانا و زینب و میا لفجوین بشید اد کنم فردا
انسان، تنها موجودی است که “محکوم به آزادی” است. این مفهومِ کلیدیِ فلسفهی اگزیستانسیالیسم است؛ یعنی ما در این جهان پرتاب شدهایم بدون آنکه نسخهای از پیش تعیینشده برای “بودن” داشته باشیم.
بسیاری گمان میکنند که زندگی، طی کردنِ یک مسیرِ از پیش چیده شده است؛ نوعی ریلگذاری که در آن ما تنها مسافرانِ منفعل هستیم. اما این، سادهانگاریِ مرگباری است. حقیقتِ سرد و منطقی این است: جهان نسبت به
ما بیتفاوت است. هیچ “قانونِ کیهانی” وجود ندارد که بگوید تو باید چه کسی باشی یا چه مسیری را انتخاب کنی. این “بیتفاوتیِ هستی”، همانقدر که ترسناک است، همانقدر هم رهاییبخش است.
چرا؟ چون اگر هیچچیز از پیش تعیین نشده باشد، پس “همه چیز” توسط تو ساخته میشود.
هر انتخابی که میکنی، در واقع یک امضا بر پایِ تعریفِ خودت است. تو در لحظهی
انتخاب، فقط یک “کار” را انجام نمیدهی، بلکه در حالِ “خلق کردنِ خودت” هستی. وقتی میگویی “من مجبور بودم اینگونه رفتار کنم”، در حالِ فرار از این حقیقتِ هولناک هستی که: “تو مسئولِ تمامیِ آن چیزی هستی که در حال حاضر هستی.”
آرامش در این نیست که به دنبالِ پاسخی برای “چرا زندگی میکنیم” بگردیم؛ آرامش در این است که بپذیریم “چگونه میخواهیم زندگی کنیم”. ما معمارِ ساختمانی هستیم که مصالحش، انتخابهایِ لحظهایِ ماست. و یادت باشد: یک زندگیِ اصیل، آن زندگیای نیست که بینقص باشد، بلکه آن زندگیای است که در تمامِ وجوهش، “اثر انگشتِ آگاهیِ خودِ تو” بر آن باقی مانده باشد.
آزادی، نه یک امتیاز، که یک سنگینیِ عظیم است؛ سنگینیِ اینکه بفهمی، در نهایت، هیچکس جز خودت مسئولِ درخشش یا تاریکیِ مسیرت نیست.»
#واقع_بینی