و یهو تبدیل شدم به کسی که دیر جواب می‌ده، تنهایی رو ترجیح میده، اگر انرژی منفی حس کنم، ناپدید میشم و اگر دیگه باهم در ارتباط نباشیم، برام اهمیتی نداره.

کاش میشد بیخیال تحصیلات اکادمیک شد . کاش اجازه داشتیم فقط آدم خودمون باشیم و برای خودمون زندگی میکردیم .

این قضیه منو به شدت درگیر کرده خسته شدم از اینکه اینقدر بهش فکر کردم دوست دارم فقط خودم باشم و کارای مورد علاقمو انجام بدم . منظورم اینه که من فقط یه‌بار قراره 17 سالم باشه این روزا و این سال‌ها قراره تنها فرصتم برای این باشه که تبدیل بشم به اون آدمی که واقعا میخوام .

صدام کن سونگ وان چون زندگیم خیلی خسته‌ کننده‌اس.

مارس تراپیست خوبی هستی.

~

/

احتمالا یکی از با ارزش‌ترین کارهایی که می‌تونیم در حق کسایی که دوسشون داریم انجام بدیم اینه‌که «با ذوق» باشیم. هرکسی رو که می‌بینم در ذوق و اشتیاقش تنهاست و این عمیقا غمگینم می‌کنه.*

می‌دونی چرا آدم رفته‌رفته ساکت‌تر میشه؟ چون کم‌کم یاد می‌گیره همه‌ی چیزهایی که توی دلشه، نیاز به گفتن نداره. بعضی حس‌ها رو کلمه‌ها خراب می‌کنن، بعضی غصه‌ها رو هیچ‌کس جز خودت نمی‌فهمه، بعضی شادی‌ها هم اون‌قدر ظریفن که وقتی به زبان میان، بی ارزش به نظر می‌رسن. آدم وقتی بیشتر تجربه می‌کنه، می‌بینه سکوت خودش یه جور حرف زدنه. حرفی که عمقش بیش از هزاران جمله‌ست. ساکت شدن یعنی انتخاب کردن اینکه فقط جایی چیزی بگی که ارزش داره، برای همین خاموش‌تر شدن همیشه نشونه‌ی تهی شدن نیست، گاهی نشونه ی پر شدن و فهمیدنه.*