یعنی با علم اینکه می‌دونستم قراره اذیت بشم خودمُ تو موقعیت‌های پر جمعیت و رویدادهای جدید قرار می‌دادم تا به زعم خودم مثلاً «گرایش روحی‌مو» تعدیل کنم...

اما تقریبا هیچ تاثیری نداشت و اون احساس منفی بعد از شلوغی هر دفعه به قوت قبل باقی بود!

و خب کسایی‌ام که عمدتا اطرافم بودن افراد فوق برونگرا و اجتماعی بودن و درک این حالت من براشون سخت بود و یه وقتایی شاید باعث می‌شد اذیت بشن...

این شد که تصمیم گرفتم مطالعه‌مو نسبت به تیپ شخصیتیم بالا ببرم نه برای اینکه خودمُ به کسی ثابت کنم نه! بلکه حداقل خودم ریشه‌ی احساسات‌مو‌ بفهمم و علمی درک‌شون کنم!

نتیجه چندین پادکست، مقاله، دوره‌ و... این شد که الان خودم نسبت به خودم و اطرافیانم و مدلای شخصیتی‌ مختلف تا حد خوبی پذیرش پیدا کردم... اما...

جامعه‌ روز به روز بیشتر به سمت تظاهر و نمایش پیش میره... و عمدتاً سوشال مدیا برونگرا بودن افراطی رو به عنوان سبک سالم ارتباط گیری به خورد مردم میده

و تو خواه نا خواه در معرض قضاوت‌های هرچند سطحی اما آزار دهنده قرار میگیری... و یه وقتایی به خودت میگی نکنه اینا درست میگن؟ نکنه واقعا این یه مشکله؟ و ممکنه دچار پدیده‌ی شرم درونگرایی بشی!

با اینکه درونگرا یا برونگرا بودن در اصل یک حالت روحی نیست و مستقیما با ساختار فیزیولوژی بدن در ارتباطه! یعنی افراد از بدو تولد دارای تیپ شخصیتی برونگرا یا درونگرا هستند...

چند روز پیش با دیپ سیک که داشتم حرف می‌زدم بهش گفتم: اینکه آدم درونگرا باشه رو فرکانسش تاثیر میذاره؟ یا باعث نمیشه منزوی یا مغرور بنظر بیاد؟ جوابای جالب و علمی گفت گفتم براتون بذارم، شاید شمام مبتلا به باشید

این یه بخشی از نکاتی بود که هوش مصنوعی گفت... خوبه که همه‌مون بدونیم... #درونگرایی #اثرپروانه‌ای

بنظرم اینکه افراد اول از همه نسبت خود، شخصیت و نیازهاشون آگاهی پیدا کنند و به خودشناسی برسن خیلی مهمه! چون تو اگه مختصات وجودی تو نشناسی هیچوقت نمی‌تونی مسیر درستُ براش انتخاب کنی...

البته یه نکته‌ای هم لازم می‌دونم بگم اونم اینکه: اضطراب اجتماعی رو با درونگرایی اشتباه نگیرید! در فرهنگ عامه خیلی وقت‌ها مرز این دو مورد شناخته نمیشه! درونگرایی سیستم طبیعی بدن عده‌ی زیادی از آدم‌هاست! اما اضطراب اجتماعی یه اختلال خیلی شایعه که اتفاقا باید درمان بشه!