عشقِ من کور نیست؛ چشمانش را داوطلبانه به تاریکیِ مطلق سپرده است در سایه‌ها می‌خزد، زمزمه‌هایی برمی‌انگیزد که گوشِ عقل تابِ شنیدنش را ندارد، و جهانی را وعده می‌دهد که در ژرفای هولناک‌ترین کابوس‌ها شکل گرفته است این شهدی مسموم است، و من مشتاقانه، قطره‌قطره آن را می‌نوشم؛ به امید آن‌که این دردِ دل‌فریب، جاودانه بماند.

I told myself it was just a little chaos

But it seemed to be cut from the same cloth as us

دل من یه مدتـه توی سکوت و تاریکی مونده، اما تو همون روشناییِ کم‌نظیری که می‌تونه این شب رو بشکنه بودنت برای من شبیه نفس کشیدنه، و نبودنت چیزی نیست جز یه دلتنگیِ بی‌انتها

آرزو می‌کنم عشق ما مثل شعله‌ای نرم و مداوم باشه؛ نه تند و زودگذر، بلکه گرم و روشن، برای همیشه